யோகசிம்மபுத்ரன் சரிதை – 095 – தரங்கம்பாடி 10 “அவர்களைப் போலவே நீயும் பேசு; நான் கேட்பேன்” – 9

Lord Muruga for NGS blog article 11092019

அவர்களைப் போலவே நீயும் பேசு; நான் கேட்பேன்” – 9

தொடர்ச்சி:

“நீ கூறியது எல்லாமே உண்மைதான். இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளிலுமே ஆழமான உண்மைகள் பல ஒளிந்துள்ளன. ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் ஐயமறத் தெரிந்துகொள்ள இப்போது உனக்குப் பக்குவம் இல்லை. தகுந்த பருவம் வரும்போது யாமே உனக்குத் தேவையான ரகசியங்களை வெளிப்படுத்துவோம். அதுவரை நீ பொறுமை காக்கவேண்டும்.” என்று கூறினார் சாமியின் உடலில் வந்த முருகன்.

அருகில் அமர்ந்திருந்த கணேசனுக்குப் பொறுமையில்லை என தோன்றியது. நீண்ட நேரம் ஆகிவிட்டதை நான் உணர்ந்தேன். நான் கணேசனைப் பார்த்ததும் அவர் “சார், இப்ப நான் கடைத்தெரு வரைக்கும் போயிட்டு கால் மணி நேரத்தில் வந்துர்ரேன்,” என்று சொல்லி தன் வண்டியில் கிளம்பினார்.

என் கவனம் திரும்பியதைக் கண்ட சாமி கனைத்தார். இன்னமும் சுகந்த மணம் வீசியவாறே இருந்தது. அனேகமாக இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அதே மணம் வீசிக் கொண்டிருந்தது. முருகன் இன்னமும் அங்கே இருந்தார்.

“நமஸ்காரம் சுவாமி. நான் இன்னும் கேட்கலாமா, எனக்கு அனுமதி உண்டா” என்று கேட்டேன்.

“கேள்” என்றார் சுவாமி.

“எனக்கு நீண்ட நாட்களாகவே ஒரு ஐயம். இதைத் தெளிவுசெய்ய யாரிடமாவது கேட்கலாம் என்றால் அவ்வாறு திறந்த மனத்துடன் பேசக்கூடிய யாரையும் இதுவரை அறியவில்லை. எனவே தங்களிடம் கேட்கிறேன். இந்து மதத்தில் உள்ள நாங்கள் இறைவனை அணுகும் விதம் மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. மற்ற மதங்களில் அவ்வாறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“ஒருமுறை நான் நான்கு வாரங்களுக்கு மேல் நோய்வாய்ப்பட்டபோது எந்த மருத்துவரிடத்திலும் தீராத என் ஜுரம், என் அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய ஒரு கிறிஸ்தவ நண்பர், இன்னொருவருடன் வந்து என் வீட்டில் மண்டியிட்டு இயேசுபிரானை முன்னிட்டுத் தமிழில் என் நோய் தீருமாறு பிரார்த்தனை செய்ய, அப்பொழுதே எனக்கு மிகுந்த வியர்வை ஏற்பட்டு அன்று மாலையே என் நோய் என்னைவிட்டு நீங்கிவிட்டது.

“அவர்கள் பிரார்த்திக்கும்போது நானும் அவர்கள் செய்தமாதிரி மண்டியிட்டு அவர்கள் சொல்லும் வார்த்தைகளையே சொல்லிப் பிரார்த்தித்தேன். அச்சமயம் நான் எப்போதும் அறிந்த சக்திவாய்ந்த ஒரு பெரிய ஆளுமை அந்த அறையில் என் அருகில் உள்ளதாக உணர்ந்தேன். அவர்கள் எவ்வளவு எளிதாக எவ்வளவு உரிமையுடன் வாஞ்சையுடன் இறைவனிடம் பேசிக் கேட்க முடிகிறது.

“நான் தினமும் காலையில் குளித்துவிட்டு, தீபம் ஏற்றி, மலர் சொரிந்து தமிழ், சமஸ்கிருத மந்திரங்களை வாசிக்கிறேன். சில மந்திரங்களை, சில சுலோகங்களை வாசிக்கும்போது உடல் பலமுறை சிலிர்க்கிறது. திருவானைக்காவல் அகிலாண்டேஸ்வரி சன்னதி, கன்னியாகுமாரி அம்மன் சன்னதி, திருச்செந்தூர் முருகன் சன்னதி, திருவிடைமருதூர் சிவன் சன்னதி, சுவாமிமலை முருகன் சன்னதி, திருச்சி காட்டழகியசிங்கர் சன்னதி, இன்னும் இப்போது நினைவுக்கு வராத சில முக்கிய ஆலயங்களில் மட்டும் எனக்கு பலமுறை உடலில் மயிர்க்கூச்செரிதல் ஏற்படுகிறது. அப்போதெல்லாம் அந்த இடங்களில் உண்மையாக இறைசக்தி உள்ளதை என் உடல் எனக்குச் சொல்லுகிறது.

இதே உடல்சிலிர்ப்பு நிகழ்வு பலமுறை மனிதர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, முக்கியமாக அவர்கள் ஒருவர் மற்றவருடனோ அல்லது என்னுடனோ, அவர்கள் சில கோவில்களுக்கு சென்றதைப் பற்றியோ, மிகப்பெரிய ஆன்மீக உண்மைகளை அவர்கள் கடின அனுபவங்கள் மூலம் பெற்றதை விவரிக்கும்போதோ, அவர்கள் வாழ்வில் அவர்கள் பெற்ற ஆழமான நல்ல எண்ணங்கள், உணர்வுகள் குறித்து உரையாடும்போதோ எனக்கு ஏற்படுகிறது. அப்படி நேரும்போது, அவர்கள் உண்மையைத்தான் பேசுகிறார்கள் என்ற ஒரு திருப்தி எனக்குள் ஏற்படுகின்றது.

ஆனாலும் அன்று அந்த கிறிஸ்தவ நண்பர்கள் என் வீட்டில் பிரார்த்தனை செய்தபோதும், நான் இங்கே தரங்கம்பாடியில் உள்ள ஜீகன்பால்கு சர்ச்சில் மண்டியிட்டுப் பிரார்த்தனைசெய்தபோதும் மிக அதிகமாகவே அந்த மயிர்க்கூச்செரிதல் ஏற்பட்டுள்ளது.

“மிகவும் நேசமான ஒரு மனிதனுடன் பேசுவதைப் போன்றே அவர்கள் பேசுகின்றனர். ஆனால் நாங்கள் இந்துமதத்தில் இறைசக்தியை எட்டவொண்ணா அதி உயரத்தில் ஏற்றி வைத்துவிட்டு, மிகவும் கீழே நின்றுகொண்டு திண்டாடுகிறோம். கோவில்களில் கூட இறைவன் திருமேனி அருகே செல்ல அனுமதி இல்லை.

“ஆயினும் நான் வட இந்தியாவில் வாழ்ந்தபோது அங்கே எல்லா இந்துக் கோவில்களிலும் இறைத் திருமேனியை நம் கைகளால் தொட்டு, பால் ஊற்றி அபிஷேகம் செய்யும் உரிமை எல்லா மக்களுக்கும் இருக்கிறது. ஆயினும் இங்கே தென் இந்தியாவில் ஆகம விதிப்படி அமைந்து, கல்லால் ஆன இறைத்திருமேனிகள் உள்ள ஆலயங்களில் கிடைக்கும் புனித உணர்வும், நிம்மதியும் வட இந்தியக் கோவில்களில் கிடைக்கவில்லை. இது என் கண்ணோட்டத்தில் உள்ள தவறா என்றும் எனக்குப் புலப்படவில்லை.

“குளிக்காமல், நெற்றியில் விபூதி, திருமண், குங்குமம் இல்லாமல், கடவுளை நினைக்க, பிரார்த்திக்க, சுலோகங்கள் சொல்ல தடையிருக்கிறது. ஏன் எப்போதுமே இறைவனை பயபக்தியுடனும், புறத்தூய்மையுடனும்தான் அணுகவேண்டுமா ? வேறு நேரங்களில் நினைக்க்க் கூடாதா? உடல்நலம் சரியில்லாதபோதும், துக்க சம்பவங்களின்போதும், உயிர்நீத்தார் நினைவு தினங்களின் போதும், ஏன் இறைவனை மற்ற நாட்கள் போல நினைக்கக் கூடாது.

“கிறிஸ்தவர்கள் மட்டும் ஏன் அப்படிப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளை மேற்கொள்வதில்லை ? இறைசக்தி ஒன்றுதான் என்றால் இறைவனை அணுகுவதில் ஏன் மனிதர்களிடையே இப்படிப்பட்ட வித்தியாசங்கள் ? தந்தையும் தாயும் ஆன இறைவனுடன் பேச ஹிந்துக்களுக்கு மட்டும் ஏன் இத்தனை கட்டுப்பாடுகள். கிறிஸ்தவன் போல, என் தந்தை தாயுடன் நான் உரிமைகொண்டு பேசுவதைப் போல ஏன் இந்துக்கள் இறைவனிடம் பேசக்கூடாது? என்னைக் கோபிக்காமல் தாங்கள் இதற்குப் பதில் கூறியருள வேண்டும்.”

தொடரும்….

 

(இது என் வாழ்வில் 1995-97இல் நடந்த உண்மை நிகழ்ச்சி)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.