விநாயகர் அகவல் -2 (மூலமும் உரையும்)

(தொடர்ச்சி)

vinayakar akaval of avuaiyAr with the
commentary of Guhasri Racapati
(in Tamil Script, unicode/utf-8 format)

ஔவையார் அருளிச் செய்த
விநாயகர் அகவல்
(மூலமும் பு.பா.இரசபதி உரையும்)


Acknowledgements:
Our sincere thanks go to Mr. P.N. Kumar of Java for the preparation of th etext of the work “auvaiyAr aruLicceita vinAyakar akaval, kukasrI racapati uraiyuTan”, amirtavarsini printers, chennai, 1954
. This work was posted in several parts in the “agathiyar” mailinglist at Yahoo.
PDF and Web versions: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland

This Etext file has the verses in tamil script in unicode/utf-8 format.
So you need to have a Tamil Unicode font to view the Tamil part properly and the computer/browser set to handle utf-8 encoded text.
In case of difficulties send an email request to kalyan@geocities.com or to kumar@vt.edu
© Project Madurai 2006
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation of
electronic texts of tamil literary works and to distribute them free onthe Internet.
Details of Project Madurai are available at the website
www.projectmadurai.org
You are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact.


ஔவையார் அருளிச் செய்த
விநாயகர் அகவல் (மூலமும் பு.பா.இரசபதி உரையும்)

33. ஒன்பது வாயில் ஒரு மந்திரத்தால்
34. ஐம்புலக் கதவை அடைப்பதும் காட்டி

பதவுரை:
ஒன்பது வாயில் – (இருகண், இருசெவி, நாசியின் இருதுளை, வாய், எருவாய், கருவாய் எனும்) ஒன்பது (உறுப்புகளின்) வழிகளையும்,
ஐம்புலக் கதவை – ஐம்பொறிகளான கதவுகளையும்,
ஒரு மந்திரத்தால் – ஒப்பற்ற (ஓங்கார) மந்திரத்தால்,
அடைப்பதும் காட்டி – (புருடனான ஆன்மா வெளியே போகாதபடி) அடைப்பதையும் காண்பித்து (என்றவாறு).

நீடித்து உடலை நிறுத்தி வைக்க முடியாது; உரிய வாயில், அதற்கு ஒன்பது உள்ளன அல்லவா! அதன் வழி உயிரோ ஒருநாள் ஓடிவிடும்.

ஐம்புலக் கதவுகளை அடிக்கடி திறக்க, ஒன்பது வாயிலிலும் போக்குவரவிற்கு இடம் பிறக்கின்றது. அங்ஙனம் ஆகாதபடி, உறுதி உரைத்த முறை இது.

27, 28 – ம் அடிகளில் ‘ஐம்புலன் தன்னை அடக்கும் உபாயம் இன்புறு கருணையின் இனிதெனக்கருளி’ என்றார். அ·து, உரிய புலனை அடக்கும் உபாயம்; இங்குக் கூறியது, பொறி புலன்களைச் செயலற்றனவாகச் செய்யும் செய்தி. அடக்கும் உபாயம், ஞானசக்தியால் அமையும்; அடைக்கும் செய்தி, கிரியாசக்தியால் ஆவது.

இந்த வேற்றுமைகள் இங்கு நினைக்கத் தகுவன. என்ன அற்புதமான அனுபவம்!

    • ‘பொள்ளல் இவ்வுடலைப் பொருளென்று
    • பொருளும் சுற்றமும் போகமும் ஆகி
    • மெள்ள நின்றவர் செய்வன எல்லாம்
    • வாராமே தவிர்க்கும் விதியானை’

– எனும் சுந்தரர் தேவாரமும்,

    • ‘ஓங்காரத்(து) உள்ளொளி யுள்ளே உதயமுற்(று)
    • ஆங்காரம் அற்ற அனுபவம் கைகூடார்
    • சாங்காலம் உன்னார் பிறவாமை சார்வுறார்
    • நீங்காச் சமயத்துள் நின்றொழிந் தார்களே’
    • – எனக் கவினும் திருமந்திரமும் இங்குக் கருதத் தகும்.

ஆதார நிலை

யோகம் இருவகை. அவை ஆதாரம், நிராதாரம் எனப் பெறும். இந்த இரு நிலையும்,
சிவகணபதி திருவடியில் ஆன்மாவைச் சேர்ப்பிக்கும். குதம், குறிகளின் இடையில் மூலாதாரம் உளது. எதற்கும் மூலர் என்பதற்கு ஏற்ப, இம் மூலநிலத்தில் கணபதி
இருக்கின்றார். பயனான இதனை இன்னும் பாருங்கள்!

குறிமூலத்தில் சுவாதிட்டானம்; இங்குப் பிரமதேவர் இருக்கின்றார். உந்தியில் மணிபூரகம் உளது; தெய்வம் இதற்குத் திருமால்.

இதயத்தில் அநாகதம் இருக்கிறது; உருத்திரர் இங்குத் தலைவராக உளர்.

வித்தகக் கண்டம் விசுத்தி எனப் பெறும்; இங்கு மகேசர் இருக்கின்றார். ஆக்ஞை, புருவநடுவில் அமைந்து இருக்கின்றது. சாரும் இந்த இடத்தின் தலைவர் சதாசிவர்.

ஆறாகிய இந்த ஆதாரங்கள், வீணாத்தண்டின் அடியிலிருந்து நட்டுவைத்த அங்குசம் போல், புருவநடுவாம் சுழுமுனைவரை நீடிக் கூடி நிற்கின்றன.

ஆதாரங்களில் இருக்கும் திருவுருவங்களை, நியதிப்படி அழுந்த நினைக்க நினைக்க, அந்நுண்ணிய வடிவுகளில், முறையே ஆன்ம உணர்வு கலந்து கரக்கும். அந்நிலையில் நினைவானும், நினைபொருளும், நினைவும் நீங்கும். இனிய இது, ஆதார யோகம் எனப் பெறும்.

இந்நிலை கைவந்தபின், கற்பனை கடந்தவன், கலந்து எதனிலும் கலவாதான், அகண்டன் எனும் அந்த அருள் சக்தியாளனை, உள்ளக் கண்கொண்டு உணர வரும். அதன் பின், ‘அவன் வேறு நான் வேறு’ எனும் நினைவு நீங்கும்; முத்திக்கு உரிய மோனம் சித்திக்கும். இதயத்தில் இறைநிலை, நிலைபேறாக நிற்கும். இது நிராதார யோகம் எனப்பெறும்.

அங்குசத்தால் யானையை அடக்கும் பாகனைப்போல், பிராணனை இடை பிங்கலை
வழி விரயம் செய்யாமல், ஆறு ஆதார வழியே செல்லுமாறு அடக்குகின்றனர் யோகியர். உள்ளநுபவ இந்த உண்மையைக் கணபதி ஓதுகின்றார். ஓதிய அருமையை, பின்வரும் அடிகளில் பெரிது காண்கிறோம்.

35. ஆறாதாரத்து அங்குச நிலையும்
36. பேறா நிறுத்திப் பேச்சுரை அறுத்தே

பதவுரை:
ஆறு ஆதாரத்து – ஆறு ஆதாரங்களில்,
அங்குச நிலையும் – அங்குசம் போன்ற நிலையையும்,
பேறா நிறுத்தி – நிலை பெயராமல் நிற்கச் செய்து,
பேச்சு உரை அறுத்து – பேசும் பேச்சை விடச்செய்து (மௌனியாக்கி)
(என்றவாறு).
வாழ்க்கையில் ஊடுருவி வரும் இன்பத்தில் உருளார், துன்பத்தில் துவளார்,
இவ்விரண்டையும் ஒப்ப எண்ணுவர்; அதன் மூலம் அருளறிவு பெறுவர்; தேர்ந்த
இதனால் திரிகரண மவுனம் தேர்வர்; இ·தே வீடுபேற்றிற்கு வேண்டப் பெறும்.

‘மோனம் என்பது ஞான வரம்பு’ என்பது முதுமொழி.

‘சேவிக்கும் மந்திரம் செல்லும் திசைபெற
ஆவிக்குள் மந்திரம் ஆதாரம் ஆவன
பூவுக்குள் மந்திரம் போக்கற நோக்கிடில்
ஆவிக்குள் மந்திரம் அங்குசம் ஆமே’
– என அங்குசம் குறித்துத் திருமூலர் குறிப்பிடும் அனுபவம் இங்கு ஆய்தற்கு உரியது.

இடைபிங்கலையின் எழுத்தறிவித்தல்

மூன்று கலை

சூரியன், சந்திரன், அக்கினி என்னும் நாடிகள் மூன்று உள்ளே ஓடுகின்றன. அவைகளை பிங்கலை, இடைகலை, சுழுமுனை என்றும் கூறுவர். இடைகலை என்பது இடது நாசியில்; பிங்கலை வலது நாசியில்; இப்படி இரு நாசியிலும் போக்குவரவு செய்யும் சுவாசம். இடகலை உடலின் இடப்பாகத்தும், பிங்கலை தேகத்தின் வலப்பாகத்தும் இருப்பது போல், சுழுமுனை இந்த உடலின் நடுவில் இருக்கிறது.

பிராணன் அசைவே சித்த அசைவு. அதனால் பிராணனைத் தம் வயப்படுத்தல்
தக்கது. பிராணாயாமத்தில் வெளிவாயுவை உட்கொள்ளல் பூரகம்; உட்கொண்டதை
உள்நிறுத்துவது கும்பகம்; கும்பித்ததை வெளிவிடுவது இரேசகம் எனப்பெறும்.

பிங்கலைக்கு உரிய எழுத்து அகரம்; இடகலைக்கு உரியது உகரம்; அக்கினி கலைக்குரியது மகரம். சிரத்தில் உளது ஆயிர இதழ்க் கமலம். அரிய எழுத்துக்களை, முறையே குருமுகமாய் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். வழி முறை தெரிந்தால், கபால வாயிலும் விளங்கும்.

இடைகலை, பிங்கலை இடையறாது நிகழ்தலின், உடலில் நிற்கிறது உயிர். ‘ஔவையே! நீ அந்த இருவழி இலங்கும் பிராணவாயுவை நிறுத்து. அவைகளைச் சுழுமுனை வழியே செலுத்து! உச்சி ஓட்டில் ஞானவெளி உளது; உயர்ந்த அதனொடு உறவாடல் செய்!’ என்று உபதேசம் செய்தானாம் பெருமான். என்ன ஆனந்தம்!

37. இடைபிங் கலையின் எழுத்தறிவித்துக்
38. கடையிற் சுழுமுனைக் கபாலமும் காட்டி

பதவுரை:
இடை – இடைநாடிக்குரிய ஓரெழுத்து மந்திரத்தையும்,
பிங்கலையின் எழுத்தறிவித்து – பிங்கலை நாடிக்குரிய மந்திரத்தையும் (ஐயம் திரிபற)
அறிவித்தருளி,
சுழுமுனைக் கடையில் – அக்கினி கலையான சுழுமுனை நாடியின் முடிவில்,
கபாலமும் காட்டி – (காணத்தக்க) பிரமரந்திரத்தையும் காண்பித்தருளி (என்றவாறு).

‘ஊனில் உயிர்ப்பை ஒடுக்கி ஒண்சுடர்
ஞான விளக்கினை யேற்றி நன்புலத்து
ஏனை வழிதிறந்(து) ஏத்துவார்க்(கு) இடர்
ஆன கெடுப்பன அஞ்செ ழுத்துமே’
– எனும் ஞானசம்பந்தர் தேவாரம் இங்கு நினைவிற்கு வருகிறது அல்லவா!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

எல்லாக் கலையும் இடைபிங் கலைநடுச்
சொல்லா நடுநாடி யூடே தொடர்மூலஞ்
செல்லா எழுப்பிச் சிரத்துடன் சேர்தலால்
நல்லோர் திருவடி நண்ணி நிற்போரே.

Rouse All Kalas and Reach God

All Kalas from the Left and Right Nadis
Pass through the Central Nadi;
Kindle the Kundalini Fire in Muladhara;
They reach the Cranium at top,
To pay homage at the Feet of the Great One.
(Tirumantiram – Verse 3-857 – Chandra Yoga)
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

பேசா மந்திரம்

பயனான மாயையில் மிளிர்கின்றது பரிக்ரக சக்தி. பாம்புருவம் படைத்து, மூலாதாரத்தை இடம் கொண்டு, தூங்கும் நிலையில் தொங்குகின்றது இது. யோகியர் இடத்தில் மட்டும், விழித்தெழுந்து மேல் நோக்கும். இதற்குக் குண்டலினி எனவும் பெயருண்டு. அரிய யோகிகள் இதனை அறிவர்.

மூலாதாரமும், சுவாதிட்டானமும், அக்கினி மண்டலம்; மணிபூரகமும், அனாகதமும் சூரிய மண்டலம்; விசுத்தியும், ஆக்கினையும் சந்திர மண்டலம் எனப் பெறும். இங்ஙனம் ஆறு ஆதாரங்கள், இரண்டு இரண்டாய்ப் பிணைந்து இருக்கின்றன. இந்த மூன்று மண்டலத்தினும் ஊடுருவிச் செல்லும் தூண்போல், குலவித் தொங்கி எழுகிறது குண்டலினி.

பிராணவாயு கும்பகம் ஆக, மூலக் கனல் மூண்டெழும். தகதக எனும் கனல் வெம்மைக்குத் தக்கபடி, மேன்மைக் குண்டலினி மேல் நோக்கும். அவ்வளவுதானா?
மந்திர நுட்பத்தை நாவால் எழுதி, அவைகளை மனம் உணர வழி செய்யும்; அரிய இச்செய்தியை பின் வரும் அடிகள் அறிவுறுத்துகின்றன.

39. மூன்று மண்டலத்தின் முட்டிய தூணின்
40. நான்றெழு பாம்பின் நாவில் உணர்த்தி

பதவுரை:
மூன்று மண்டலத்தின் – மதி, பரிதி, தீ எனும் மூன்று மண்டலங்களினும்,
முட்டிய தூணின் – முட்டிச் செல்லும் வீணாத் தண்டம் போல்,
நான்று எழு பாம்பின் – தொங்கி நிற்கும் பாம்புருவக் குண்டலினியின்,
நாவில் உணர்த்தி – (உரைக்கத் தக்கனவற்றை) நாவால் உணரச் செய்து (என்றவாறு).

    • ‘மூல நிலத்தில் அதோமுகமாய்
    • முகிழ்த்து விழியின் பொடுதுயிலும்
    • மூரிப் பாம்பைக் கால் அனலை
    • மூட்டி யெழுப்பி நிலம்ஆறும்
    • சீல மொடும்போய்த் தரிசித்துச்
    • செழுமா மதியின் அமுதகடல்
    • தேக்கித் திளைத்தங்(கு) அசைவறுமோர்
    • தெய்வத் தவத்தோர் உளவிழியில்
    • காலும் தீபம் மினல்பந்தம்
    • கடிகூர் விரிசு கதிர்மதிபோல்
    • காட்டும் ஒளியாய், இவையாவும்
    • கடந்தாங்கு அழிவில் பேரொளியாய்
    • சால விளங்கும் விந்துவெனும்
    • தடமா மயிலோய் தாலேலோ
    • தமரக் கடலைக் கடைந்தமுதம்
    • தருவோன் மருகா தாலேலோ’

– என்று சிதம்பர அடிகள் கூறும் சந்நிதிமுறைக் குறிப்பு, இங்குக் குணிக்கத் தகும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • மூன்று மண்டலத்தினும் முட்டிநின்ற தூணிலும்
    • நான்ற பாம்பின் வாயிலும் நவின்றெழுந்த அட்சரம்
    • ஈன்றதாயும் அப்பனும் எடுத்துரைத்த மந்திரம்
    • தோன்றும்ஓர் எழுத்துளே சொல்ல எங்கும் இல்லையே!

– சிவவாக்கியர் – அறிவுநிலை – 96

    • எருவிடும் வாசற் கிருவிரன் மேலே
    • கருவிடும் வாசற் கிருவிரற் கீழே
    • உருவிடுஞ் சோதியை உள்கவல் லார்க்குக்
    • கருவிடுஞ் சோதி கலந்து நின்றானே.
    • – திருமந்திரம் – 3-584, பிரத்தியாகாரம்

Kundalini Yoga Ends Birth

Two finger length above the anus
Two finger length below the sex organ,
Lies the Kundalini Fire
If you can meditate on the light
That burns there,
You shall be One with Lord,
Who all births ends.

    • கொண்ட விரதங் குறையாமற் றானொன்றித்
    • தண்டுடன் ஓடித் தலைப்பட்ட யோகிக்கு
    • மண்டல மூன்றினும் ஒக்க வளர்ந்தபின்
    • பிண்டமும் ஊழி பிரியா திருக்குமே.

– திருமந்திரம் – 3-612, தியானம்

Perfect Meditation Leads to Immortality

Having abated not in the rules of vows,
The Yogi that has to mediate learned,
Coursing Kundalini through spinal column
And passing Mandalas Three with felicity equal
He in fleshy body forever lives.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

பேசும் மந்திரம்

இடைகலை, பிங்கலை, சுழுமுனைகளின் சுவாசத்தால் உண்டாகும் சத்தமே அஜபா
(ஜபிக்காமல் எழும் ஒலி) எனப்பெறும். ‘ஸோ’ எனும் அசபையைச் சிவநாமம் எனச் ஜெபிப்பர். பிராணனை உட்கொள்ளும்போது ஸோ என ஏன்று, ஹம் என நிறுத்தித்
தியானித்தலால், இது ஸோஹம் எனப் பெறும்; இது ஹம்ஸ மந்திரம் எனவும்,
சிவோஹம் எனவும், ஊமையெழுத்து எனவும் பெயர் பெறும்.

இந்தச் சாதனையில், சுழுமுனையில் ஏறும் குண்டலிக் கனல். அது கிளர்ந்தெழும் போது, தகதக என்று நரம்புகளில் தீக்கனலும். நாவில் மந்திரம் சுழல்வது போன்ற உணர்வு உதிக்கும். கிழக்கில் உதித்து மேற்கு நோக்கி விரையும் பரிதிபோல்,
உளவறிந்து, சுடர்வழியில் செல்லும் உயிர். இந்நிலையில் மேலுரைத்த அஜபா மந்திரம், வெளிப்படையாக உள்ளிருந்து ஒலிக்கும்.

41. குண்டலி யதனில் கூடிய அசபை
42. விண்டெழு மந்திரம் வெளிப்பட உரைத்து

பதவுரை:
குண்டலி அதனில் – குண்டலினி எனும் சக்தியுடன்,
கூடிய அசபை – கூடியிருக்கும் (உரைக்க முடியாத)
அம்ச மநுவை,
விண்டு எழு மந்திரம் – வாய் திறந்து சொல்லும் மந்திரமாக,
வெளிப்பட உரைத்து – வெளிப்படையாகக் கூறற்கு உரியதுபோல் கூறி (என்றவாறு).

வாய் திறந்து உரைக்க இயலாதது, அஜபா மந்திரம். இது குண்டலினியின்
உள்ளொளியாய் அடங்கிப் ‘பேசாத மந்திரம்’ எனும் பெயரைப் பெற்றது.

அதனிலிருந்து பேசும் மந்திரம் பிறந்தது. இரண்டும் தனித்தனி ஓரெழுத்து மந்திரங்கள். இவைகளை வெளிப்படையாக எனக்குக் கணபதி விளங்க உபதேசித்தார் என்றபடி,

    • ‘அசபை யறிந்துள்ள அனலெழ நோக்கில்
    • இசையாது மண்ணில் பிறப்பு’

– எனும் ஔவை குறளும்.

    • ‘ஓங்காரி என்பா ளவளொரு பெண்பிள்ளை
    • நீங்காத பச்சை நிறத்தை யுடையவள்
    • ஆங்காரி யாகியே ஐவரைப் பெற்றிட்டு
    • ரீங்காரத் துள்ளே யினிதிருந் தாளே!’

– என்கிறார், மூலம் உணர்ந்த திருமூலர். அவர் மந்திரமும் இங்கு மனனம் கொள்ளற்கு உரியன. இனிய மூச்சை இழுப்பர்; நிறுத்துவர்; பின் வெளிவிடுவர். அக்காலத்தில் பிறக்கும் மகத்தான நுண்மை ஒலியே அசபா மந்திரம் என்பதை, மீட்டும் நினைவுறுத்துகிறோம். ஊமை மந்திரம் என்றும் இதற்குப் பெயர் உண்டு.

மேலும் இது குறித்து,

    • ‘ஐந்தக் கரத்தின் அரும்பொருள் தன்னை
    • நெஞ்சக் கருத்தின் நிலையறி வித்து’

– எனும் 69’ம் அடியிலும் விளக்கப் பெற்றுள்ளது; ஆண்டும் அதையறிதல் நலம்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • தன்பால் உலகுந் தனக்கரு காவதும்
    • அன்பா லெனக்கரு ளாவது மாவன
    • என்பார்கள் ஞானமும் எய்துஞ் சிவோகமும்
    • பின்பாலின் நேயமும் பெற்றிடுந் தானே.

– திருமந்திரம் – 5-1469, ஞானம்

Stages of Attainment Through Jnana

Thus they say;
By devotion the Jiva first sojourns Lord’s world;
Then comes to dwell in Lord’s proximity;
Further on receives Lords grace,
And in the end attains Jnana
In Sivohamic I and You union
Jiva shall himself Siva become.

    • இருக்குஞ்சேம இடம்பிரம மாகும்
    • வருக்கஞ் சராசர மாகும் உலகந்
    • தருக்கிய ஆசார மெல்லாந் தருமே
    • திருக்கிலா ஞானத்தைத் தேர்ந்துணர்ந் தோர்க்கே.

– திருமந்திரம் – 5-1470, ஞானம்

Unitive Attainment of Jnani

Brahman shall be his impregnable abode,
Universe, his kith and kin;
Diverse paths the world presents
All, all shall be his;
For, verily he has realized
The pure Jnana, free of doubt.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சித்கனல்

‘கனல் இருவகை. அவை பருமைக் கனல், நுண்மைக் கனல் எனப்பெறும்.
விறகெரிக்க, விளக்கேற்ற, சாணை பிடிக்கத் துள்ளி எழுவது தூலக்கனல்.
உன்னுள் உள்ளது நுண்மைக்கனல். அனைத்தையும் ஆக்கிக் காப்பது அக்கனல். அதனை எழுப்பி, மேரு தண்டத்தின் மேலேற்று! பிரமரந்திரத்தில் முட்டச்செய்! உயர்ந்த பேரின்பம் அப்போதே உண்டாகும். உன்னில் கரந்திருக்கும் தெய்வ சக்திகள், அப்பொழுதே கட்டவிழ்ந்து காண இலங்கும்; அருள் ஒளி துலங்கும்; அறிவாய் அதனை!’ என்று மேலும் அறிவித்தானாம் அத்தன்.

43. மூலாதாரத்தின் மூண்டெழு கனலைக்
44. காலால் எழுப்பும் கருத்தறி வித்தே
பதவுரை:
மூல ஆதாரத்தின் – அடிச்சக்கரமெனும் மூலாதாரத்திலிருந்து,
மூண்டு எழு கனலை – பற்றி எரியும் (விந்து எனும்) ஞானக் கனலை,
காலால் எழுப்பும் – (பூரக ரேசக கும்பகம் எனும்) காற்றால் மேலேறச் செய்யும்,
கருத்து அறிவித்தே – கருத்தை அடியேற்கு உணர்த்தி அருளி (என்றவாறு).

இடம் வலம் சுழுமுனை மூன்றும், மூலாதாரத்தில் போய் முடிகின்றன. இடை
பிங்கலையில் போக்குவரவு புரியும் குணமான காற்றைக் கும்பிக்க, கும்பித்த
காற்று, மூலக்கனலை மேலெழுப்பும். அந்நிலையில், உறங்கியிருந்த குண்டலினி, வெப்பாற்றாது விழிக்கும். இடை பிங்கலை அடைபட்டிருத்தலின், சுழுமுனை வழியே மேலேறும். அதனுடன் தொடரும் ஆன்ம உணர்வு, ஆதார சக்கரங்களையும்,
அங்குள தெய்வங்களையும் அறியும் என்பது கருத்து.

மூலக்கனலை உயிர்ப்பால் மூள வைத்தபின், அறிவில் வந்து தங்கும் அருள்;
அது தன்னையும் அறிவிக்கும்; உய்தி வழியையும் உணர்த்தும்.

    • ‘காலால் வழி தடவும் காலத்தே, கண்முளைத்தால்
    • போலே, எனதறிவிற் போந்தறிவாய் நில்லாயோ’

– எனும் தாயுமானார் பிரார்த்தனை, இதனை மெய் மெய் என்று
மெய்ப்பிக்கின்றது அல்லவா!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • மேலை நிலத்தினாள் வேதகப் பெண்பிள்ளை
    • மூல நிலத்தில் எழுகின்ற மூர்த்தியை
    • ஏல எழுப்பி இவளுடன் சந்திக்கப்
    • பாலனும் ஆவான் பராநந்தி ஆணையே.

– திருமந்திரம் – 3-590 – தாரணை

    • காலாலே கனல் ஏற்றுங்கடி சுழி மேலே கொண்ட முதூட்டுங்கடி
    • மூலா தாரத் தலங்கேசர மென்று முழங்கிக் கும்மியடியுங்கடி!
    • சார்ந்து கொள்ளடி கேசரத்தை முதற்றன்னை யறியலாந் தானாகக்
    • கூர்ந்து மூலக் கணபதி பாதத்தைக் கும்பிட்டுக் கொள்ளடி ஞானப்பெண்ணே!

– மதுரை வாலைச்சாமி ஞானக்கும்மி – 66/67

    • ஆதார மூலத் தடியில் கணபதியைப்
    • பாதார விந்தம் பணிந்து நிற்பது எக்காலம்!
    • மண்வளைந்த நற்கீற்றில் வளைந்திருந்த வேதாவைக்
    • கண்வளர்த்து பார்த்துள்ளே கண்டிருப்பது எக்காலம்!
    • அப்புப் பிறை நடுவே அமர்ந்திருந்த விட்டுணுவை
    • உப்புக் குடுக்கையுள்ளே உணர்ந்தறிவது எக்காலம்!
    • மூன்று வளையம் இட்டு முளைத்தெழுந்த கோணத்தில்
    • தோன்றும் உருத்திரனைத் தொழுது நிற்பது எக்காலம்!
    • வாயு அறு கோணம் அதில் வாழும் மகேச்சுரனைத்
    • தோயும் வகை கேட்கத் தொடங்குவதும் எக்காலம்!
    • வட்ட வழிக்குள்ளே மருவும் சதாசிவத்தைச்
    • கிட்ட வழிதேடக் கிருபை செய்வது எக்காலம்!

– பத்திரகிரியார் மெய்ஞ்ஞானப் புலம்பல் – 66-70

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

அமுத நிலை

முதன்மைச் சாதனை முதிர, பிறங்கிய ஆநந்தம் பெருகும்; அதில் அழுத்தும் அமயம், உள்ளத்தில் துள்ளும் ஒளி உணர்வு. சதாசிவ நிலையை ஓங்கார பாத்திரம் என்று கூறுவர். திகழும் மதி மண்டலத்தில், சுழன்று கனலும் தீச்சுவாலை. அதனால் உருகும் அமுதம், அந்த ஓங்கார பாத்திரத்தில் ஊற்றெடுக்கும்.

    • ‘மூல நெருப்பை யிட்டு முட்டிநிலா மண்டபத்தில்
    • பாலை யிறக்கி யுண்டு பசிஒழிவது எக்காலம்!’

– என்று பத்திரகிரியார் பாடுவது போல், அந்த அமுதம் பருகி நிறைவுறுகிறது ஆன்மா. சந்திரனுக்கு உரியது பதினாறு கலை. அதுபோல், புருவநடுவும் பதினாறு பிரிவினது; அங்கு ஊறும் அமுதத்தைப் பருகப் பருக, உயர்ந்த பேரறிவு உதிக்கின்றது. இதனுடன், குமுற வைத்த ஆன்மாவின் பருவுடல் நுண்ணுடல் குறையும் தீரும். இவ்வமயம், ‘அருளமுதம் புரியாயேல், வருந்துவன் இத்தமியேன் மற்று என்னே நான் ஆமாறே’ எனும் திருவாசகமும் நினைவிற் போந்து, இன்று வருமோ அல்லது மற்று என்று வருமோ
இப்பேறு என்று நம்மை எண்ண வைக்கின்றது அல்லவா!

திரிகரண வழிபாட்டில் தெய்வ அமுதம் திரளாதேல், இறப்பும் பிறப்பும் இடர்ப்பாடும் என்றும் இருப்பது இயல்பு. அதனால், தொடர்ந்து தியானிப்பர் அறவோர். அச்சார்பிற்கு உரியது தியான சமாதி.

இந்தச் சுத்த சமாதி, சித்தம் உருக்கும். அவ்வமயம், உத்தமமான தான், உச்சியிலிருந்து ஒத்து ஊறும். அதை யோகிகள் அமுதபானம் என்பர். இதைப் பருகுவார்தம் குண்டலிக்கனல், பிரமரந்திரம் வரை எட்டும்; மூல ஆதாரத்தில் காலூன்றி வித்தக விநோதமாக விளையாடும் என்கின்றார் விமல கணபதி.

45. அமுத நிலையும் ஆதித்தன் இயக்கமும்
46. குமுத சகாயன் குணத்தையும் கூறி

பதவுரை:
அமுத நிலையும் – சித்கனல், சுழுமுனை வழியேறிச் சிரத்தில் உள்ள பிரமரந்திர
மதி மண்டலம் சார்ந்து ஊறும் அமுதத்தை உண்டாக்கும் நிலையையும்,
ஆதித்தன் இயக்கமும் – (காயத்திற் சந்திரனுடனும், அக்னியுடனும் கலந்து,
சுத்த மாயையைச் சார்ந்து) சூரியனாகிய பிங்கலை ஊர்தலையும்,
குமுத சகாயன் குணத்தையும் கூறி – ஆம்பல் மலர்த்தோழன் ஆகிய சந்திரன்
(சூரியனில் சார்ந்துள்ள) பண்பையும் அறிவுறுத்தி (என்றவாறு).
மூன்று மண்டலம் உடலில் முதிர்ந்துளது. மூலாதாரத்திலிருந்து இருவிரல் அளவிற்குமேல் நான்கு கோணம்; நடுவே ஒரு முக்கோணம்; அங்கே நான்கு இதழ்க்கமலம்; கனல்கிறது அதனில் கனல் மண்டலம்.

உந்திக்கு நாலு விரல் அளவிற்கு மேல். இதய கமலத்தில் ஆறுகோணமான எட்டிதழ்க் கமலம் இருக்கின்றது. இது மகத்தான ஞாயிறு மண்டலம்.

தலை நடுவில், ஒளி வழங்கும் அமுத கலையுடன் திங்கள் மண்டலம் திகழ்கிறது. அது கீழ் நோக்கிப் பொழியும் அமுதத்தை, நாபியின் மேலுள்ள விழுமிய பரிதி மண்டலம் விழுங்கி விடுகின்றது. அதனால்தான், உடலில் நரை திரை மூப்புகள் உண்டாகின்றன.

தலைநடுவான பிரமரந்திரத்தில் இருக்கும் ஆயிரம் இதழ்த் தாமரையை, மாண்பார்
சிவசூரியனால் மலரச் செய்து, அக் கமலப் பூந்தாதுவில் கடினப் பட்டிருக்கும் திங்கள் மண்டலத்தை மூல நெருப்பினால் இளக வைத்து, அங்கிருந்து பயன் தர உருகிப் பாயும் உயர்ந்த அமுதத்தை, தம் ஆக்கையில் உள்ள நாடிகள் அனைத்தினும் பரவச் செய்வது யோகநடை.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • மூலா தாரமொ டேற்றி யங்கியை
    • ஆறா தாரமொ டோட்டி யந்திர
    • மூலா வாயுவை யேற்று நன்சுழி முனையூடே
    • மூதா தாரம ருப்பி லந்தர
    • நாதா கீதம தார்த்தி டும்பர
    • மூடே பாலொளி ஆத்து மந்தனை விலகாமல்
    • மாலா டூனொடு சேர்த்தி தம்பெற
    • நானா வேதம சாத்தி ரஞ்சொலும்
    • வாழ்ஞா னாபுரி யேற்றி மந்திர தவிசூடே
    • மாதா நாதனும் வீற்றி ருந்திடும்
    • வீடே மூணொளி காட்டி சந்திர
    • வாகார் தேனமு தூட்டி யென்றனை யுடனாள்வாய்!

– அருணகிரியார் – வைத்தீசுரன் கோயில் திருப்புகழ்

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சந்திர மண்டல சஹஸ்ராரத்தின் அமுதநிலை அனுபவம் சித்தித்ததும், இடை பிங்கலை இயக்கமும் மாறும். பசுபோதம் பாழாகும்; சிவபோதம் சேரும். மேலான இச்சாதனையை மேற்கொண்டவர்கள், இது கைவல்யம் ஆக இடையறாது முயல்வர்.

    • ‘நியம லட்சணமும் இயம லட்சணமும்
    • ஆச னாதிவித பேதமும்
    • நெடிது ணர்த்திய பத்ம பீடமிசை
    • நின்றி லங்கும் அசபா நலத்து
    • இயல றிந்துவளர் மூல குண்டலியை
    • இனிதி றைஞ்சி அவள் அருளினால்
    • எல்லை யற்றுவளர் சோதி மூலஅனல்
    • எங்கள் மோனமனு முறையிலே
    • வயமி குந்துவரும் அமர்த மண்டல
    • மதிக்குளே மதியை வைத்து நான்
    • வாய்ம டுத்து அமர்த வாரி யைப்பருகி
    • மன்னும் ஆரமிர்த வடிவமாய்ச்
    • செயமி குந்துவரு சித்த யோகநிலை
    • பெற்று ஞான நெறி யடைவேனோ
    • தெரிவ தற்கரிய பிரம மேஅமல
    • சிற்க கோதய விலாசமே!’

– என்று விமலனை அழுது கதறி வேண்டுவர். அதனுடன் அனுபவம் பழுத்த பரம ஞானிகளான சித்தர்கணத்தையும் குமுறியழுது கூப்பிட்டு, எமதெண்ணம் நிறைவேற வரவேண்டும்; வந்து வழி அருள வேண்டும் என்று வேண்டுவதும் உண்டு.

    • எண்ணரிய பிறவிதனில் மானிடப் பிறவிதான்
    • யாதினும் அரிதரிதுகாண்
    • இப்பிறவி தப்பினால் எப்பிறவி வாய்க்குமோ
    • ஏது வருமோ அறிகிலேன்;
    • கண்ணக நிலத்துநான் உள்ள பொழுதே அருள்
    • ககன வட்டத்துள் நின்று
    • காலூன்றி நின்று பொழி ஆனந்த முகிலொடு
    • கலந்துமதி அவச முறவே
    • பண்ணுவது நன்மை; இந் நிலைபதியு மட்டுமே
    • பதியா யிருந்த தேகப்
    • பவுரி குலையாமலே கௌரி, குண்டலி, ஆயி,
    • பண்ணவிதன் அருளினாலே
    • விண்ணிலவு மதியமுதம் ஒழியாது பொழியவே
    • வேண்டுவேன் உமதடிமை நான்;
    • வேதாந்த சித்தாந்த சமரசநன் னிலைபெற்ற
    • வித்தகச் சித்தர் கணமே’

– எனும் தாயுமானாரின் அரிய இப் பிரார்த்தனைகள், அருமையான நுட்ப வழிகளை நமக்கு அறிவிக்கின்றன அல்லவா! அவ்வளவுதானா! இன்னும் பாருங்கள்!

சந்திர சூரியர் எனும் இடை பிங்கலைகள் ஒன்று சேரும்போது, நாதநிலை நண்ணும். சந்திரன் எனும் விந்துகலை, புருவ நடுவான ஆக்ஞா சக்கர ஞானாக்கினி கலையில் அடங்கும்.

சந்திர ஒளி தோன்றாத அமாவாசை, கேவல நிலையையும் குறிக்கும். மதியைத் தன்னிடம் அடக்கிய பரிதியின் சுத்தமாயா ஒளியில் இருப்பவர்க்கு, இரவும் பகலும் என்றும் இல்லை.

சந்திர ஒளியில் குமுதம் மலர்தலின், மதியவனைக் குமுத சகாயன் என்று குறிப்பிடுகின்றார் ஔவையார்.

    • ‘விந்துவும் நாதமும் மேருவும் ஓங்கிடில்
    • சந்தியில் ஆன சமாதியில் கூடிடும்
    • அந்தம் இலாத அறிவின் அரும்பொருள்
    • சுந்தரச் சோதியும் தோன்றிடுந் தானே’
    • ‘சந்திரன் சூரியன் தான்வரில் பூசனை
    • முந்திய பாநுவில் இந்துவந்(து) ஏய்முறை
    • அந்த இரண்டும் உபய நிலத்தில்
    • சிந்தை தெளிந்தார் சிவம் ஆயினாரே’

– என்று திருமூலரும்,

    • ‘நிலாமண் டலத்தில் நிறைந்த அமுதுண்ணில்
    • உலாவலாம் அந்தரத்தின் மேல்.’
    • ‘அண்ணாக்குத் தன்னை யடைத்தங் கமிர்துண்ணில்
    • விண்ணோர்க்கு வேந்தனு மாம்.’
    • ‘ஈரெண் கலையின் நிறைந்த அமிர்துண்ணில்
    • போங்காலம் இல்லை புரிந்து.’
    • ‘ஆன கலசத் தமிர்தை யறிந்துண்ணில்
    • போனகம் வேண்டாமல் போம்.’
    • ‘ஊறும் அமிர்தை உண்டியுறப் பார்க்கில்
    • கூறும் பிறப்பறக்க லாம்.’
    • ‘மேலை யமிர்தை விலக்காமல் தானுண்ணில்
    • காலனை வஞ்சிக்க லாம்.’

– என இது குறித்து ஔவையார் அருளியுள்ள குறள்பாக்களும் என்றும் எண்ணி இன்புறுதற்கு உரியன.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • உண்கலாம் பிரமத்தி லடங்கும் போதே
    • உறுதியுள்ள அண்டத்தி லுருகிப் பாயுந்
    • திங்கலாந் தோணுமடா அமிர்தச் சீனி
    • தித்திப்புப் பாலுடனே திடமாய் மைந்தா!
    • தங்கலாந் தேகமது அழியா மற்றான்
    • சட்டையுமே கழன்றுமிகத் தங்கம் போலே
    • பொங்கலாம் மெய்ஞ்ஞானத் தீபத் தாலே
    • பூரித்துப் பார்த்திடவே புவன மொன்றே!

– சித்தர் காகபுசுண்டர்

    • தெளிவுறும் அறிவினை நாம் கொண்டு
    • சேர்த்தனம் நினக்கது சோமரசம்,
    • ஒளியுறும் உயிர்ச்செடியில் – இதை
    • ஓங்கிடும் மதிவலி தனிற்பிழிந்தோம்.
    • களியுறக் குடித்திடுவாய் – நின்றன்
    • களிநடங் காண்பதற் குளங்கனிந்தோம்;
    • குளிர்சுவைப் பாட்டிசைத்தே – சுரர்
    • குளத்தினிற் சேர்ந்திடல் விரும்புகின்றோம்.

– மஹாகவி பாரதி

St.TiruMular sings on this ‘Somarasa’ in Tantra –3 – on Kechari Yaga

Aynthurai seyyil amuthaninR uRIdum
vAynthurai seyyum varukinRa kAlaththu
nInthurai seyyil nilA mandalam athAy –p-
paynthurai seythu pAlikkumARE.

If skillfully rubbed by the tongue’s tip
The mystic nectar will begin to ooze;
When it comes, with care manage it
That you may swim in Moon’s Region mystic;
And that which flowed and roared
May preserved be.

This is the ultimate yogic technique or Mudra called Kechari Mudra. Once the Kundalini is roused and all the adharas are pervaded, a perfect Yogi reaches stage of drinking in the divine madhu / nectar that flows from the astral sphere, known in Yogic language as nilA mandalam – piRai or Soma – within. At this stage the Yogi reaches the Samadhi stage, locking the breath within the body. And he no longer
needs any external food to live on. Literally Kechari means to traverse in the sky.

Quote:
Hatha Yoga Pradipika (iii, 41 – 53):

The siddhas have named this mudra, Kechari, from the fact that the mind and the tongue reach the akasa (ether) by its practice.

If the Yogi drinks Somarasa – vital fluid – by sitting with the tongue turned backwards and mind concentrated, there is no doubt he conquers death within 15 days. If the Yogi, whose body is full of Somarasa, were bitten by KingCobra too, its poison can not permeate his body. As fire is inseparably connected with the wood, the soul does not leave the body full of nectar exuding from the soma.

It is mentioned in Vedas that those who eat the flesh of the cow and drink the immortal somabana daily are regarded as men of noble family or Aryans.

The word goar (cow) means tongue; eating is thwarting it in the gullet.

Immortal liquor is the nectar exuding from the moon. It is produced by the fire, which is generated by thrusting tongue. If the tongue can touch with its end the hole from which falls the rasa which is saltish, bitter, sour, milky and similar * to a sort of mixture of ghee and honey, one can drive away all diseases. There is only one seed germinating the whole universe from it called Aum; and there is only one mudra called Kechari.
Unquote

The pathway to this ultimate salvation is hidden in St.Avvaiyar’s Vinayagar Agaval.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

பதினாறு நிலையும் உறுப்பும்

சுத்த அத்துவா, அசுத்த அத்துவா, சுத்த அசுத்தம் இரண்டும் ஆன (மிஸ்ர மாயை) அத்துவா என, மூன்று நிலைகள் என்றும் ஊன்றியிருக்கின்றன. தூய பெருவழி, தூய்மையற்ற பெருவழி, இரண்டும் கலந்த பெருவழி என்னும் பொருளன இவை. இவைகளுடன், பல வேறு கிளை வழிகளும் இருக்கின்றன.

தனக்கென அமைந்த ஆற்றலால் தொழில்படும் இயந்திரம்போல் தூய அத்துவாவில்
உள்ள சிவ தத்துவமும், சுத்த வித்யா தத்துவமும், ஞானசக்தியால் விறுவிறு என்று
விரைந்து சுழல்கின்றன.

சக்தி தத்துவமும் சாதாக்கியத் தத்துவமும், கிரியா சக்தியாலும், ஈஸ்வர தத்துவம்,
இனிதாக எழும் இச்சா சக்தியாலும் இனிது இயங்குகின்றன.

சிவதத்துவம் நாத வடிவாகி, அசுத்த அத்துவாவில் நண்ணிய மாயையை நடத்துகின்றது.

சுத்த வித்யா தத்துவம், வித்தையை ஆன்மாவிற்கு விரிவாக விளங்க வைக்கும்.

சக்தி தத்துவம் விந்து வடிவமாய், காலம், நியதி, கலை என்னும் மூன்று தத்துவங்களையும் முன்னேறச் செய்யும்.

சாதாக்யத் தத்துவம் புருட தத்துவத்தை நடத்தும்.

ஈஸ்வர தத்துவம் அராக தத்துவத்தை முன்னேற்றும்.

வித்தை, புத்தி தத்துவத்தை விளக்கும்.
அராகம், மனத் தத்துவத்தைச் செலுத்தும்.
மனம் மன்னனாகி இருந்து அறிகருவி தொழில்கருவிகளை நலமுறத் தன் போக்கில்
நடத்தும்.

இங்ஙனம் கருவிகளை இயக்கி, ஆன்மா ஐம்புல விஷயங்களைச் சிவசக்தி
அனுபவிக்கச் செய்யும்.

இவைகளே தத்துவ இயக்கம் எனப்பெறும். இந்த இயக்கம் நிலையிலாதது எனலை
இனிது உணர்த்தி, நிலையான சிவயோகத்தில் அழுத்தற் பொருட்டே உடல் சக்கரம்
உருளுகின்றது. உருளும் சமயம், உடல் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றும் புலனாகின்றன.
இதைப் பாடிக் காட்டுகின்றார் நம் பாட்டியார்.

47. இடைச் சக்கரத்தின் ஈரெட்டு நிலையும்
48. உடல் சக்கரத்தின் உறுப்பையும் காட்டி

பதவுரை:
இடைச் சக்கரத்தின் – (ஆறு ஆதாரங்களின்) நடுவாக இருந்து இயங்குகின்ற (கண்ட)
சக்கரத்தின்,
ஈரெட்டு நிலையும் – பதினாறு கலை (இதழ்களுடன் இருக்கும்) நிலைகளையும்,
உடல் சக்கரத்தின் – உடலாகிய இயந்திரத்தில் உள்ள,
உறுப்பையும் காட்டி – (ஒன்றை ஒன்று இயக்கும்) அங்கங்களையும் காணுமாறு அறிவித்து (என்றவாறு).

சஹஸ்ராரம் – 1
ஆதாரம் – 6
லலாடபிந்து – 1
அர்த்த சந்திரன் – 1
ரோகினி – 1
நாதம் – 1
நாதாந்தம் – 1
சக்தி – 1
வியாபிகா – 1
சமனா – 1
உன்மனா – 1

இவை இடைச்சக்கரம் எனப்பெறும். இப்பதினாறும் கடந்தவரே மேலோர்.

ஆதாரச் சக்கரங்கள் ஆறும், சூரிய சந்திர கலையிரண்டும் சேர்ந்து, உடல் சக்கரத்தின்
உறுப்புகள் எனப்பெறும். உறுப்புகள் பலவற்றால், தொழில் செய்யும் சக்கரம்போல்
இருக்கின்றது உடல். அதனால் அதனை இயந்திரமாக உருவகித்தார்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • காலமாம் வனத்திலண்டக் கோலமா மரத்தின் மீது
    • காளிசக்தி யென்றபெயர் கொண்டு – ரீங்
    • காரமிட் டுலவுமொரு வண்டு – தழல்
    • காலும் விழி நீலவண்ண மூலஅத்து வாக்களெனும்
    • கால்களா றுடைய தெனக் கண்டு – மறை
    • காணுமுனி வோருரைத்தார் பண்டு.

– பாரதி – மஹாகாளியின் புகழ்

காலமெனும் பெருவனத்தில், ஒலி ஒளிகளாலேயே
அண்டங்களும் பிண்டங்களும் ஆக்கி ஒடுக்கப் படுவன.
நாதம் என்னும் ஒலிவகையில் எழுத்து, பதம், மறைகள் என்றும்,
விந்து எனும் ஒளிவகையில் கலை, தத்துவம், புவனம் என்றும்
அனைத்துமே அறுவழிகளால், அத்வாக்களால் ஆவன.
அவற்றை இயக்கியிருக்கும் அன்னையை வணங்குவோம்!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

வடிவத் தியானம்

சகுணம் – பருமை; இது ஆறு அளவினது. இதை விக்ரகம் என்பர்.
நிர்க்குணம் – நுண்மை; இது நான்கு அளவினது. இதை யந்திரத்தில்
அமைத்துப் பெறுவது மரபு. இப் பத்து நிலைகளும், தியானத்தின் மூலம்
சித்திக்கும் என்றும் அறிவித்தது ஆனைமுகத் தெய்வம்.

49. சண்முக தூலமும் சதுர்முக சூக்கமும்
50. எண்முகம் ஆக இனிதெனக்கு அருளி

பதவுரை:
சண்முக தூலமும் – ஆறுமுகமாகிய பருமைப் பொருளான இயல்பையும்,
சதுர்முக சூக்கமும் – நான்குமுக நுண்பொருளான இயல்பையும்,
எண்முகமாக – எண்ணும் தியான இடமாக,
இனிது எனக்கு அருளி – இனிமையாக அடியேனுக்கு உபதேசித்து (என்றவாறு).

உருவ வழிபாடு உயர்ந்த நடை. நம்பனுக்கு முகம் நான்கு. ஆறுமுகங்களும் அமையும். கயமுகனைச் சாய்க்க ஒரு முகத்துடன் காட்சியாயினர் கணபதி. ஏகமூர்த்தி; நால் திசைக்கும் நாதன்; ஆறு திசைக்கும் அம்மான்; எண் திசைக்கும் உரியன் எம்மான்;
பத்து திசைக்கும் பரமன்.

‘பத்துத் திக்கும் பணி நுதற்கண் திருவாளன்’ என்று கசிந்த மனத்துடன் பாடுகிறார் கபிலர்.

இங்ஙனம் தம் பரிபாகத்திற்குத் தக்கபடி உரு அமைத்து, முகம் அமைத்து, ஆராதிப்பர் நல்லடியார்கள். அன்பால் எண்ணிய முகத்தொடு, அவர்முன் எழுந்தருள்வர் நம் ஹேரம்பர். இவ்வரிசையுள், சண்முக தூலமும் சதுர்முக சூக்கமும், யோகிகட்கு எண்முகமாக இருப்பன; அவைகளின் நுட்பமே நம் பாட்டிக்கு அறிவிக்கப் பெற்றன. இந்த உபதேசங்களை நாமும் இங்கு எண்ணல் நலம்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியை மிகச் சுருக்கமாய்ச் சொல்லிச் செல்கிறார். இவ்விடம் மேலும் சில விளக்கங்களைச் சொல்ல விழைகிறேன். பொதுவாய், சண்முகம், சட்கோணம் என்றாலே சிவசக்தி ஐக்கியத்தைச் சுட்டும் எளிமையான கோலம். யந்திரங்கள் பலவகை என்றாலும் அடிப்படையான வடிவம், மேலும் கீழுமாய் இரு முக்கோணங்கள் பிணைந்து உருவாக்கும் இக்கோலம். இதைப் பூசையில் மட்டுமின்றி வெளியே மாக்கோலத்தில் வரைந்தும் வணங்குவது பண்டை வழக்கு. இப்படித் தத்தம் மனம் ஒன்றிய வடிவத்தை வணங்கிப் பின், வணங்குவோனும், வணக்கமும், வணங்கப் படுவதும் ஆன மூன்று நிலைகளும் ஒன்றாகி உட்குவிவது அதன் அடுத்தபடி.

விட்டகுறை, தொட்டகுறையாய் மீண்டுமொரு பிறவியில் வந்துவிழும் ஞானியர்க்கு
இது தேவையில்லை. குதம்பைச் சித்தரின் அரிய பாடலொன்றைக் காண்போம்:

முக்கோணம் தன்னில் முளைத்த மெய்ஞ்ஞானிக்குச்
சட்கோணம் ஏதுக்கடி குதம்பாய்!
சட்கோணம் ஏதுக்கடி!

உண்முக தரிசனத்தில், நாலிதழ் கொண்ட சதுரத்துக்குள் அமைந்த, கீழ் நோக்கிய முக்கோணமான குண்டலிக் கனலை மேல்நோக்கி எழுப்பும் மெய்ஞ்ஞானிக்கு, புறவடிவத் தூண்டுதல் ஏதுக்கடி என்று இங்கே பாடுகிறார் குதம்பையார்.

பாரத ஞானமரபில் இறைவனை அகத்துள் அறிவதே இறுதிப்படி.

இறைவன் தூணிலும் இருப்பவன், துரும்பிலும் இருப்பவன் என்று பொதுவாய்ச் சொல்வது வழக்கு. அப்படி அவனை உணர்ந்தவர்கே உளன். அன்றேல் அலன் என்று திருமூலர் பாடும் அரிய பாடலொன்றைக் காண்போம்:

    • மாடத்து ளானலன் மண்டபத் தானலன்
    • கூடத்து ளானலன் கோயிலுள் ளானலன்
    • வேடத்து ளானலன் வேட்கைவிட் டார்நெஞ்சில்
    • மூடத்து ளேநின்று முத்திதந் தானே!

(திருமந்திரம் – 2614)

மூடம் என்றால் மெய்யுடல்.

இவ்விடம் திருமூலர் உணர்த்துவது ‘தம்முள் இறை உணராமல் வேறெங்கு தேடினும் காண்பதரிது’ என்பதே. தம்முள் உணர்வோர்க்கே அவன் எங்குமுளன்; என்றுமுளன். தன்னுள் அதையுணர்ந்த பிரகலாதன் விளிக்க உடன் பரம்பொருள் தூணிலிருந்தும் வடிவெடுத்து வந்தது அவ்வண்ணமே.

அங்ஙனம் அன்றி இருமையில் அவனைத் தனித்துத் தேடுவார்க்கு அகப்படுவோன் அல்லன். இதை வலியுறுத்தி சிவஞானபோதத்தின் இரண்டாம் சூத்திரத்தின் நான்காம் அதிகரணத்தில் விளக்க வந்த மெய்கண்டதேவரின் பாடலிது:

எங்குமுள னென்றளவை ஒன்றன் றிரண்டென்னில்
எங்கு முளன்அன் றெவற்றெவனும் – அங்கண்
அவையவன் அன்றில்லை பொன்னொளிபோல் ஈசன்
அவையுடைமை ஆளாம் நாம் அங்கு.

எங்கும் உளன் என்ற அளவை ஒன்றன்று இரண்டு எனில் எங்கும் உளன் அன்று!

கதிரவனையும் கதிரொளியும் போல் அவன் பிரிக்கவியலாதவன்.

அருந்துயர்க் குரம்பையின் ஆன்மா நாடி எழுந்த சிவஞானபோதத்தின் சாரமாய் அத்தேடலின் முடிவில் மெய்கண்டதேவர் சுட்டுவதும் அ·தே.

‘அவனே தானே ஆகிய அந்நெறி
ஏகனாகி இறைபணி நிற்க
மலமாயை தன்னோடு வல்வினை இன்றே’
என்ற பத்தாம் சூத்திரத்தின் முதல் அதிகரண விளக்கம்:
‘ஈண்டுப் பரமேசுவரன் இவ்வான்மாவாய் நின்ற முறைமையான்
அவனிடத்து ஏகனாகி நிற்க என்றது’. பின்னர் இறைபணி நிற்றலும்
சாத்தியமே.

சிவவாக்கியர் அருளிய இரண்டு பாடல்களைப் பார்ப்போம். நாத்திகத் தொனியில் இருப்பதாய் பலர் தவறாய்ச் சுட்டும் பாடல்கள் இவை:

    • நட்ட கல்லைத் தெய்வம் என்று நாலு புட்பம் சாத்தியே
    • சுற்றி வந்து முணுமுணென்று சொல்லு மந்த்ரம் ஏதடா!
    • நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்!
    • சுட்ட சட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?
    • கோயில் ஆவது ஏதடா குளங்கள் ஆவது ஏதடா?
    • கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே
    • கோயிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே
    • ஆவதும் அழிவதும் இல்லை இல்லை இல்லையே!

நாதன் உள்ளிருப்பதை உணர்ந்தால் நட்டகல்லும் தெய்வமாகும்; கோயில் மற்றும் குளத்தின் சூக்குமம் உணர்ந்தால் அவற்றின் சாந்நித்யம் சிறக்கத் துலங்கும் என்பதே அவர் சுட்டுவது.

மேற்கண்ட விளக்கம், பக்தியொன்றைத் தவிர வேறொன்றும் அறியாத கண்ணப்ப
நாயனாருக்குப் பொருந்துமா?

சாலப் பொருந்தும்.

‘யான் எனது’ என்ற மயக்கறுத்த, தாம் தழுவி நிற்பது வெறும் கல்லன்று, தம்மைத்
தடுத்தாட் கொண்ட பேருயிரே என்ற பிணைப்பில் தம் கண்ணைப் பிடுங்கி அப்பி
*கொள்கையின் உம்பர் மேலார்* என்றாகி நின்ற, திண்ணன் என்ற அந்த மகாயோகிக்கு ‘வேட்கை விட்டார் நெஞ்சில் மூடத்துளே நின்று முத்தி தந்தானே!’ என்ற பேருரை சாலப் பொருந்தும்.

அதனாற்றான், சம்புவான அக்கல்லும் கசிந்து ‘நில்லு கண்ணப்ப!’ என்று
தடுத்தணைத்து, அந்த அன்புடைத் தோன்றலை, ‘என் வலத்தில் மாறிலாய்! நிற்க!’
என்றருள் புரிந்தாண்டு கொண்டது.

* கொள்கையின் உம்பர் மேலார்* என்று சேக்கிழார் பெருமான்தம் திருவாக்கால்
எழுந்தது, கண்ணப்பர் ‘யான் எனது’ என்னும் செருக்கறுத்து வானோர்க்கும் உயர்ந்த உலகம் புகுந்தமையால்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

எட்டு நிலை

‘தன்மாத்திரைக் கொத்து இது. ஐம்பூதக் கொத்து இது. அறிகருவிக் கொத்து இது.
தொழிற்கருவிக் கொத்து இது. அந்தக்கரணக் கொத்து இது. முக்குணக் கொத்து இது. மூலப் பகுதி இது. கலைகளின் கொத்து இது. இந்த மட்டிலாத எட்டுக் கொத்துகளும் உன்னில் ஒட்டியிருத்தலை ஊன்றிக் காண்! இதோ பார்! ஆதாரம் ஆறு, நிராதாரம் ஒன்று, மீதானம் ஒன்று ஆக எட்டு நிலை இவை. பயன் தரும் இவைகளையும் பார்!’ என்று, இத்தொகுதிகளின் நிலையைப் பிரித்துப் பிரித்துக் காண்பித்தாய் பெருமானே!

அதி சூக்குமம் ஆன உடலின் நுட்பத்தை, நீர் காண்பித்த அதன் பிறகுதான் அறிய நேர்ந்தேன் என்று ஔவையார் அருள்வதையும் கேளுங்கள்!

51. புரி அட்ட காயம் புலப்பட எனக்குத்
52. தெரி எட்டு நிலையும் தெரிசனப் படுத்தி

பதவுரை:
புரி அட்டகாயம் – அதிநுட்ப எட்டுக் கொத்தான உடலின் தன்மைகள்,
எனக்குப் புலப்பட – அடியேற்குப் புலனாகும்படியும்,
தெரி எட்டுநிலையும் – விளங்கும் (ஆதார நிராதார மீதானமான) எட்டுநிலைகளும்,
தெரிசனப்படுத்தி – காட்சியாகும்படிச் செய்து (என்றவாறு).

இவைகளைக் குறித்துத் தம் திருமந்திரத்தில்,

‘அத்தன் அமைத்த உடல்இரு கூறினில்
சுத்தம தாகிய சூக்குமம் சொல்லுங்கால்
சத்த பரிச ரூப ரசகந்தம்
புத்திமான் ஆங்காரம் புரியட்ட காயமே’
– என்கிறார் திருமூலர்.

இதன்படி, தன்அளவு எனும் தன்மாத்திரையாகிய ஐந்தும், புத்தி, மனம், ஆங்காரமாகிய மூன்றும் சேர்ந்து புரியட்ட காயம் எனப் பெறுகின்றது.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

உரையாசிரியர் இப்பகுதியில், புரியட்ட காயத்திற்குப் பலவிதக் கொத்துக்களைச் சுட்டினாலும், பொதுவாய், திருமந்திரத்தில் மட்டுமின்றி, மேலும் பல சித்தர் பாடல்களிலும், மெய்கண்ட சாத்திர நூல்களிலும், இறுதியாய்ச் சுட்டும் தன்மாத்திரைகள் ஐந்துடன் சித்தம் தவிர்த்த மனம், புத்தி, அகங்காரம் ஆன அந்தக்கரணத் தொகுப்பே சூக்கும உடல், கனவுடல் என்று பாடப்பட்டுள்ளது.

இன்னொரு பாடலைப் பார்ப்போம்:

    • எட்டினில் ஐந்தாகும் இந்திரி யங்களும்
    • கட்டிய மூன்று கரணமு மாய்விடும்
    • ஒட்டிய பாச உணர்வென்னும் காயப்பை
    • கட்டி அவிழ்த்திடுங் கண்ணுதல் காணுமே.
    • – திருமந்திரம் 2-473, கரு உற்பத்தி

Of the eight organs of Body Subtle
Are senses protean five
And cognitive instruments three –
Mind, will and cognition;
Know the dear Lord
Who fastened this body bag,
With Desire’s sticky glue
Will in time unfasten it too.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சாலோகம்

மல இருள் விலகும் காலம் வரும். உயர்ந்த அந்நிலையில் உயிர் ஒளிவிளக்கம் பெறும். அவ்வமயம், சிரத்திற்கு மேல் பன்னிரண்டு அங்குலத்தில் எழுந்த பேரொளி தரிசனம் பிறக்கும். இச் சொருபநிலை சித்தித்த சீவன், இப்பேரொளியைத் தரிசித்துப் பெறுவது சாலோக பதம். ஞானத்திற் சரியையை மேற்கொண்டார் பெறுகின்ற பேறு இது.

    • ‘நீடும் சிரசிடைப் பன்னிரண்(டு) அங்குலம்
    • ஓடும் உயிரெழுத்து ஓங்கி உதித்திட
    • நாடுமின் நாதாந்த நம்பெருமான் உகந்து
    • ஆடும் இடம்திரு அம்பலந் தானே’

– என்பது திருமந்திரம்.

53. கருத்தினில் கபால வாயில் காட்டி
54. இருத்தி முத்தி இனிதெனக்கு அருளி

பதவுரை:
கருத்தினில் – எனது ஊன்றி உணர் உள்ளத்தில்,
கபால வாயில் காட்டி – தலையோட்டின் துளைவழி மேலுள்ள துவாதசாந்தப்
பெருவெளியை விளங்கும்படி காண்பித்து,
இருத்தி – என்னை அவ்வெளியில் சும்மா இருக்க வைத்து,
எனக்கு இனிது முத்தி அருளி – அடியேனுக்குச் சாலோக சுகத்தை
இனிதாக அருளி (என்றவாறு).

சும்மா இருத்தலை உணர்த்தும் சுருதி பல.

சும்மா என்பதில், உ-ம்-அ என்னும் மூன்று எழுத்துக்கள் இருக்கின்றன. அவை ஓங்காரத்தின் உட்பொருள்; சகரம் மகரத்தோடு சேர்ந்து, ஹம்ஸ மந்திரம் எனும் அசபையைக் குறிக்கின்றது. ஆடும் திருவடியை நாடி நின்றாரைச் சும்மா இருக்கும் சுகம் தேடி வரும். சிந்தையை அடக்கிச் சும்மா இருத்தல் அட்ட சித்திகளினும் அரிய ஒரு சித்தி. உள்ளத்தில் தெய்வப்பொருள் உளது. அதை, ஆசை எனும் ஆணவத் திரை மூடியுளது. சும்மா இருக்கும் நிலை நீடிக்க நீடிக்க, வீணான அத்திரை விலகும். அந்நிலையில் தெய்வ மெய்ப்பொருள் தெளிவாக விளங்கும்.

    • ‘ஓராமலே ஒருகால் உன்னாமல் உள்ளொளியைப்
    • பாராமல் உள்ளபடி பார்த்திருந்தால் – வாராதோ
    • பத்துத் திசையும் பரந்தெழுந்தா னந்தவெள்ளம்
    • தத்திக் கரைபுரண்டு தான்’

– என்றபடி இதய சித்சபையில் இனிது துள்ளூம் தெய்வ இன்பம். சும்மா இருந்த ஆன்மா, கொழிக்கும் அவ்வின்பத்தைக் கொள்ளும்.

    • ‘ஏதுக்குச் சும்மா இருமனமே என்று(உ)னக்குப்
    • போதித்த உண்மையெங்கே போகவிட்டாய் – வாதுக்கு
    • வந்தெதிர்த்த மல்லரைப்போல் வாதாடினாயே! உன்
    • புந்தியென்ன போதமென்ன போ!’

– என்று மனத்திற்கு உபதேசித்து, வாழும் வழியில் அதை வழிப்படுத்துவர் மேலோர்.

    • ‘எம்மால் அறிவதற எம்பெருமான் யாதுமின்றிச்
    • சும்மா இருக்கஒரு சூத்திரந்தா னில்லையோ!’
    • ‘சொல்லும் பொருளுமற்றுச் சும்மா இருப்பதற்கு
    • அல்லும் பகலும் எனக்(கு) ஆசை பராபரமே!’

– என்றெல்லாம் முதல்வனிடம் அப்பேறு வாய்க்க முறையிடுவர். அதன் பயனாக சும்மா இருக்கும் சுகம் பெறுவர். எம்மதமும் சம்மதிக்கும் இடம் இதுதான்.

    • ‘சும்மா இரு சொல்லற என்றலுமே
    • அம்மா பொருளொன்றும் அறிந்திலனே’

– என்பது கந்தர் அநுபூதி.

    • ‘மும்மாயைக்கு அப்பாலாம் முப்பாழும் கண்டு நீ
    • சும்மா இருவென்று சொன்னான்’
    • – என்கிறது ஒழிவிலொடுக்கம்.
    • ‘சும்மா இருக்கவைத்த சூத்திரத்தை நானறியேன்
    • அம்மா பொருளிதென அடைய விழுங்கினண்டி’

– என்கிறார் தாயுமானார்.

    • சும்மா இருக்கும் சூழ்நிலையை,
    • ‘கூடுதலுடன் பிரிதலற்று நிர்த்தொந்தமாய்,
    • குவிதலுடன் விரிதலற்று,
    • குணமற்று, வரவினொடு போக்கற்று,
    • நிலையான குறியற்று மலமு மற்று,
    • நாடுதலு மற்று, மேல் கீழ் நடுப்பக்கமென
    • நண்ணுதலு மற்று, வந்து
    • நாதமற் றைவகைப் பூதபே தமுமற்று,
    • ஞாதுருவின் ஞான மற்று,
    • வாடுதலு மற்று, மேல் ஒன்றற் றிரண்டற்று,
    • வாக்கற்று, மனமு மற்று,
    • மன்னு பரிபூரணச் சுகவாரி தன்னிலே
    • வாய்மடுத்து உண்டு அவசமாய்த்
    • தேடுதலும் அற்ற இடம் இலையென்ற மௌனியே!
    • சித்தாந்த முத்தி முதலே!
    • சிரகிரி விளங்கவரு தட்சிணா மூர்த்தியே!
    • சின்மயா னந்த குருவே!’

– எனத் தாயுமானார் மேலும் அறிவித்தல் இங்கு எண்ணத்தகும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

தேடித் தேடொணா தேவனை என்னுளே
தேடிக் கண்டு கொண்டேன்!
– அப்பர் பெருமான் – சரியை ஞானமான திருவங்க மாலை

    • தலையடி யாவ தறியார் காயத்தில்
    • தலையடி யுச்சியில் உள்ளது மூலந்
    • தலையடி யான அறிவை யறிந்தோர்
    • தலையடி யாகவே தானிருந் தாரே.

– திருமந்திரம் 8-2426

Head and Feet Are Within

They know not
The Head and Foot – within body,
the Head is in Sahasrara (Cranium)
The Foot is Muladhara;
Those who visioned thus in the Yogic way,
Remained in Prayer
Their heads bowed at Lords feet.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சாமீபம்

ஆனைமுகப் பரமன், இயல்பாய் அறியும் அறிவுசொருபம்; ஆன்மா, அறிவிக்க அறியும் அறிவுசொருபம். இதைக் குருமுக எம்மான் குறித்ததும், ஆன்மா அமலனை அணுகும். இப்பேறு, சாமீப பதம் எனப் பெறும். இந்நிலை, சிறந்த ஞானத்திற் கிரியை
மிக்கவர்க்குச் சித்திக்கும். நம் ஔவைப் பாட்டியார், அதைக் கூறும் முறையே கோடி பெறும்.

55. என்னை அறிவித்து எனக்கருள் செய்து

பதவுரை:
என்னை அறிவித்து – ஆன்மாவாகிய எனது நிலையை அறியச் செய்து,
எனக்கு அருள் செய்து – எனக்கு சாமீப பதத்தை வழங்கி (என்றவாறு).

உலகில் அறிவுடைய பொருள்கள் பல; அப்பொருள்கட்கு இறைவன் ஆண்டான்;
அவை அடிமைகள் எனப்பெறும். அறிவிலாத பொருள்களும் பல; உரிய அவைகளை உடையான் விமலன். எனவே, இப்பொருள்கள் எம்மான் உடைமை.
ஆனைமுகப் பரமன் குருமுகமாகி வந்து அறிவித்தால்தான், ஆன்மா இவைகளை அறிய இயலும். பத்து நாடிகளையும் தூய்மை செய்து, மூலக்கனலை மூச்சுக் காற்றால்
மேலெழுப்பி, மதி மண்டல அமுதை மாந்தி, சில காலம் இருக்கும் உடலைப் பலகாலம் நீடிக்கச் செய்யும் கனத்த சித்தி கைவந்தாலும், ஞானம் பெறாவிடில் உய்தி காட்டும் உயர்கதி நேரா. இது திண்ணம். அதனாற்றான், ‘என்னை யறிவித்து எனக்கருள் செய்து’ என்று கொஞ்சிக் கூறுகிறார் குணவதியார்.

கவனத்தில் உள்ள கதை:

மன்னன் மகன் ஒருவனை மறவர் கவர்ந்தனர். அவன் இயல்பை அவன் அறியாதபடி,
வாழுமாறு அவனை வளர்த்தனர். காலம் பல கடந்து, பரிபாகம் எய்தினான் பாலன்.
நண்ணியது நல்லூழ்.

தரணிபன் ஒருநாள் தனையனை அறிந்தான். ஆயினும், தனையன் தந்தையை அறிந்திலன்.

‘மறவர் மகன் அல்லன் நீ! என் மைந்தன். கவர்ந்தனர் கானவர்; வளர்த்தவர் பண்பு வாய்த்திலை. உனக்கே அரசு உரியது. ஊன்றிப் பார்!’ என்று இன்னபல ஏதுக்களை எடுத்துக் காட்டி, தனையனைத் தன்னவன் ஆக்கினன் தரணிபன் என்றொரு வரலாறு, பலரும் அறிந்தது.

அதுபோல், ஐம்புல வேடர் சூழலில் அகப்பட்டு, அரிய தன் இயல்பை அறியாதிருந்தது ஆன்மா. கட்டறுக்க வந்தது காலம். அந்நாளில், கண்முன் குருவடிவில் காட்சியாயினர் கணேசர்.

‘கேள்! புலன் நுகர் இன்பம் உனக்கன்று. பேரின்பப் பேற்றிற்கு உரிமை உடையவள் நீ!’
– இங்ஙனம் திருவருளில் தோய வைக்கும் உரிய மெய்யுணர்வால் உணர்த்தி, தன் பேரின்பச் செல்வத்தைப் பெற வைத்தனர் என்பது வெளிப்பட,

    • ‘என்னை யறிவித்து எனக்கருள் செய்து’
    • என்ற அடி எண்ணியெண்ணி இன்புறற்கு உரியது.
    • ‘தன்னை யறிவது அறிவாம், அ·தன்றிப்
    • பின்னை யறிவது பேயறி வாமே’

– என்று திருமந்திரம் இதற்கான மரபு கூறுகின்றது. இவ்வுபதேசத்தின் பின், பெற்றவர் இவர் எனும் பற்றுதல் இல்லை; உற்றவர் என்று எவரையும் தொற்றுதல் இல்லை. முதல்வன் செய்த உபதேசத்தால், முன்னிலைச் சுட்டொழியும் என்பது குறிப்பு.

    • ‘பாராதி பூதம் நீ யல்லை – உன்னிப்
    • பார் இந்திரியம் கரணம் நீ யல்லை
    • ஆராய் உணர்வுநீ என்றான் – ஐயன்
    • அன்பாய் உரைத்த சொல் ஆனந்தம் தோழீ!’
    • ‘அன்றென்றும் ஆமென்றும் உண்டோ – உனக்கு
    • ஆனந்தம் வேண்டின் அறிவாகிச் சற்றே
    • நின்றால் தெரியும் எனவே – மறை
    • நீதியெம் ஆதி நிகழ்த்தினான் தோழீ!
    • சங்கர சங்கர சம்பு’

– எனத் தாயுமானார், மௌனகுரு தமக்குச் செய்த உபதேசத்தை உரைத்தல் இங்கு உணரத் தகும்.

    • ‘ஐந்து புலன் ஐம்பூதம் கரணமாதி
    • அடுத்த குணம் அத்தனையும் அல்லை யல்லை;
    • இந்த உடல் அறிவு அறியாமையும் நீ யல்லை;
    • யாதொன்று பற்றின் அதன் இயல்பாய் நின்று,
    • பந்தமறும் பளிங்கனைய சித்துநீ; உன்
    • பக்குவம் கண்டு அறிவிக்கும் பான்மையேம் யாம்’

– என்று தாயுமானார்க்கு மௌனகுரு போதித்த பாடலும் இங்கு அறியத் தகும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • ‘ஊனில் உயிர்ப்பை ஒடுக்கி ஒண்சுடர்
    • ஞான விளக்கினை யேற்றி நன்புலத்து
    • ஏனை வழிதிறந்(து) ஏத்துவார்க்(கு) இடர்
    • ஆன கெடுப்பன அஞ்செ ழுத்துமே!’

– திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் – கிரியை ஞானம் சுட்டும் பஞ்சாக்கரப் பதிகப் பாடல்.

    • கானுறு கோடி கடிகமழ் சந்தனம்
    • வானுறு மாமல ரிட்டு வணங்கினும்
    • ஊனினை நீக்கி உணர்பவர்க் கல்லது
    • தேனமர் பூங்கழல் சேரவொண் ணாதே.

– திருமந்திரம் – 5-1452 – கிரியை ஞானம்

True Worship is Worship Within

You may adore Him with sandal fragrance exceeding,
That grows on peaks atop in forests interior;
You may worship Him with flowers rare,
That bloom in Heaven’s gardens;
Unless you shed your fleshy attachments
And realize Him in the depths of your heart
You shall never never reach his Holy Feet
That is like flowers that shed honey dew.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

வினை முதல்

அறம், பாவம் இரண்டற்கும் முதற்காரணம் மூலவினை. இவ்வினை, மும்மலத்துள் ஒன்று. மூலவினை, செயலாக வெளிப்படின் அன்றிப் பயன் செயல் இல்லை. அதனால் அதனை, இருவினையின் வேறாக எண்ணுவது இல்லை. அம் மூலவினையைக் காமிய மலம் என்பர். அவ்வினை, அநாதி தொட்டு ஆன்மாவில் அடர்ந்து உள்ளது. பீடழிக்கும்
புண்ணிய பாவச் செயல்கள், அதனிலிருந்து பிறந்தன. அவைகளின் பயன் இன்பம் துன்பம். அனுபவித்த பின் அவைகள் அழிதலால் அவ்வினைக்கும் ஆதி அந்தம் உண்டு.

கருமலத்தொடு கலப்புற்று மாயா வடிவுகளில் மன்னி, காரணம் காட்டாமல் கட்டுப்படுத்தி, ஓயாமல் பல்வேறு உடல் தந்து, ஆன்மாவிற்குப் புலனாகாமல், அமலன் ஆணையின் அடங்கி இயங்கும் இக்காமியம். அதன் வேரையே கல்லி எறிந்தனர் நம் கணபதி பெருமான் என்று பாடுகின்றார் பாட்டியார். படித்துப் பாருங்கள் அந்த ஓர் அடியை!

56. முன்னை வினையின் முதலைக் களைந்து

பதவுரை:
முன்னை – அநாதி காலம் தொட்டுவரும்,
வினையின் – (பிறப்புகட்குக் காரணமான) இருவினைகளின்,
முதலை – வேரான கன்ம மலத்தை,
களைந்து – வேரொடு கல்லி எறிந்து (என்றவாறு).

தெளிமனம்

பாசஞானத்தால் பிறக்கும் கருவி அறிவிற்கு, வாக்கு என்று பெயர் வழங்கும். பசு ஞானமான ஆன்ம அறிவை, மன்மனம் என்பது மரபு. வீட்டின்பம் தர, தூய மாயையில் இருந்து மன்மனம் தோன்றும். மன்மனத்தில் ஒடுங்குதல், மனோலயம் எனப்பெறும். கவினுடைய நாக்கு சுவையின்பம் காண்பதுபோல், மன்மனம், அரிய பேரின்பம் பெற்று அதன் மயமாகும்.

உலகம் நிலையிலாதது; திருவருள் ஒன்றே மெய். உலகைச் சார்ந்து உலக மயமாய், அருளை அடைந்து அருள்மயமாகும் ஆன்மா. இதனைக் குருமுகமாயிருந்து தெய்வமே குறிப்பிட்டு உணர்த்தும். அதை அனுபவத்தில் அறிந்ததும் தெளிவடையும் சித்தம். மலவிருள் கலவாமல், அருள் ஒளி நிறைந்த தூய சிந்தையே தெளிந்த மயமாய்த் தேர்வு பெற்றிருக்கும். உத்தமப் பாட்டி, இந்நுட்பத்தை ஓதும் அழகே அழகு.

57. வாக்கும் மனமும் இல்லா மனோலயம்
58. தேக்கியே என்றன் சிந்தை தெளிவித்து

பதவுரை:
வாக்கும் – வாயால் பேசுதலும்,
மனமும் – மனத்தால் நினைத்தலும்,
இல்லா – இல்லாத,
மனோலயம் – மனநிலை ஒழுக்கம்,
தேக்கியே – நிறைந்து பெருகச் செய்து,
என்றன் சிந்தை தெளிவித்து – (அதனால்) எனது மன்மனத்தைத் தெளிவுறச் செய்து (என்றவாறு).

என்ன அற்புதமான செய்தி!

    • ‘மன்மனம் எங்குண்டு வாயுவும் அங்குண்டு
    • மன்மனம் எங்கில்லை வாயுவும் அங்கில்லை
    • மன்மனத் துள்ளே மகிழ்ந்திருப் போர்க்கு
    • மன்மனத் துள்ளே மனோலயம் ஆமே’

– என்று திருமூலரும்,

‘வாக்கும் மனமும் இறந்த பொருள் காணில்
ஆக்கைக்கு அழிவில்லை யாம்’
– எனும் ஔவை குறளும், அருமையாக இதனை அறிவித்தல் இங்கு அறியத்தகும்.

‘வாழ்த்த வாயும் நினைக்க மடநெஞ்சும் தாழ்த்த சென்னியும்’ இறைவன் தந்துளன்;
மனத்தின் தூண்டுதலால், காயம் பணியிற் காதல் கொளும். வாயும் தன் பணியான வாழ்த்துதலைச் செய்யும். காயவுணர்வு, வரவரக் கருத்தில் அடங்கும். வாக்கின் உணர்வும் மனத்தில் ஒடுங்கும். கடவுட் காதல் கொண்ட மனம், இறுதியில் தன்னையே துறக்கும். இதுதான் ‘மனோலயம்’ எனப்பெறும். அவ்வமயம், பிருகிருதியின் போர்வையே இவ்வுலகம் என்னும் தெளிவு சிந்தையில் திகழும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

திருப்புகழ் – பெருத்தவசன வகுப்பில் வரும் ‘உருக்கு திருவருள் திளைத்து மகிழ்தர உளத்தொடு உரை செயல் ஒளித்து விடுவதும்’ என்ற பகுதிக்கு, அடியேன் எழுதிய உரை இங்கு பொருந்தக் காண்போம்:

அருணகிரியாரின் வாழ்வில் முருகன் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள் பல. அண்ணாமலையார் ஆலயத்தின் கோபுரத்திலிருந்து வீழ்ந்த அருணகிரியாரைத் தாங்கியருளிய முருகன் செய்த உபதேசம், ‘சும்மா இரு சொல்லற!’ என்பதே.

கந்தரநுபூதியில் அதைப் பாடுகிறார் அருணகிரியார்:

    • செம்மான் மகளைத் திருடுந் திருடன்
    • பெம்மான் முருகன் பிறவா னிறவான்
    • சும்மா இருசொல் லறவென் றலுமே
    • அம்மா பொரு ளொன்று மறிந்திலனே!

சொல்லறச் சும்மா இருத்தல் யோகசமாதி. பேச்சின்றிச் சும்மாயிருத்தல் வீண். இங்கு
சொல் அறுத்தல் என்பது பேச்சும், சிந்தையும் நிறுத்துவது.

    • வாக்கு மனமும் இரண்டு மவுனமாம்
    • வாக்கு மவுனத்து வந்தாலு மூங்கையாம்
    • வாக்கு மனமும் மவுனமாஞ் சுத்தரே
    • ஆக்குமச் சுத்தத்தை யாரறி வார்களே!

திருமந்திரம் – தந்திரம் – 7 – 1896

Mauna is Stillness of Both Thought and Speech
To attain stillness of Speech and Thought at once is mauna
Mauna sans Speech alone
Is but state of dumbness;
Only when Speech and Thought are alike in mauna
Are you in State Suddha (Perfection)
Who but knows
That Suddha state to bring about?

    • வாக்கு மனமு மறைந்த மறைப்பொருள்
    • நோக்குமின் நோக்கப் படும்பொருள் நுண்ணிது
    • போக்கொன்றும் இல்லை வரவில்லை கேடில்லை
    • ஆக்கமும் அத்தனை ஆய்ந்து கொள் வார்க்கே.

திருமந்திரம் – தந்திரம் – 9 – 2854

He is Subtle Beyond Thought and Speech-Seek and Find Him
Beyond speech and thought
Is hidden that Vedic Object;
Look at it;
It is an Object subtle by far;
It has no coming, nor going, no perishing;
All blessings are
For those who seek Lord true.

திருவருள் திளைப்பு என்பது வாக்கும் மனமும் இல்லா மனோலயத்தில் நிகழ்வது.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சாரூபம்

கண்கள் இருளைக் காண்கின்றன. அதே கண்கள் ஒளியையும் அறிகின்றன; அதுபோல், அறியாமை மயமான அகம், அறிவுமயம் ஆகும். விகற்பமான இந்த இருநிலை விலக வேண்டும்.

தத்துவங்களின் நுட்பத்தை அறியும் பொழுது, ஒளிவளர் ஞானம் உதயம் ஆகும். அந்த ‘அறிகிறோம் இதனை’ எனும் சிந்தனையும் அகன்றதாயின், ஆனந்தமயமாகும் ஆன்மா. ‘இருளது சக்தி, வெளியது எம் அண்ணல்’ எனத் திருமந்திரம் தெரிவித்தபடி, தெளிந்த இடத்தில் தெய்வ இன்பம். என்ன அருமை! இரண்டே அடிகளில் எவ்வளவு பெரிய செய்தி! பாருங்கள் பாட்டி காட்டும் பாட்டை!

59. இருள்வெளி இரண்டுக்(கு) ஒன்றிடம் என்ன
60. அருள்தரும் ஆனந்தத்(து) அழுத்திஎன் செவியில்

பதவுரை:
இருள் – இருளைச் சார்ந்த போதும்,
வெளி – ஒளியைச் சார்ந்த போதும்,
இரண்டுக்கு – அந்த இரண்டற்கும்,
ஒன்று இடம் என்ன – கண்ணே இடமானாற்போல,
என் செவியில் – (உலகச் சார்பால் உலகமயம்; சிவச்சார்பால்
சிவமயம் ஆயினை என்று) அடியேன் செவியில்,
அருள்தரும் – திருவருட் பேற்றைத் தரும்,
ஆனந்தத்து அழுத்தி – இன்பச் செய்தியை அழுந்த உபதேசித்து
(என்றவாறு).

‘ஒளியிருள் கண்டகண் போல வேறாய் உள்
ஒளியிருள் நீங்க உயர்சிவம் ஆமே’
– என்பது திருமூலர் குறிப்பு.

இ·து அருளின் சொருபநிலை. இங்கு ஆன்மா கணபதி அருளில் கலந்து அடங்கும்; சாரூபகதி என்று இதனைச் சாற்றுவர் பெரியோர்.
அருளே இறைவர் திருமேனி. அருளைச் சார்தல் இறைவர் ஆகத்து உதித்தல் எனப்பெறும்.

‘இவ்வுடம்பு நீங்கும் முன்னே எந்தாய் கேள்! நின்னருளாம்
அவ்வுடம்புக் குள்ளே அவதரிக்கக் காண்பேனோ’
– என்று மேலும் மேலும் வேண்டுவர் மேலோர்.

    • ‘தத்துவம் ஆனவற்றின் தன்மைகள் உணருங்காலை,
    • உய்ந்து உணர்ந்திட உதிப்பது ஒளிவளர் ஞானம் ஆகும்;
    • அத்தன்மை அறியும் ஆறும் அகன்றிட அதுவாய் ஆன்மாச்
    • சுத்தம தான ஞானத்(து) ஒருமுதல் தோன்று மன்றே’

– எனும் சிவப்பிரகாசம், இதனை எவ்வளவு நன்றாக உணர்ந்துளது என்பது யூகிக்கத் தகுவது. இது, புழுவைத் தன்னிறமாக்கும் குளவியின் செய்திபோல் இருக்கிறதல்லவா!

அறியாமை அறிவு எனும் இரண்டற்கும் பிறப்பிடம் ஒன்றே எனும்படி, பெருகிய திருவருளால் உண்டாகும் பேரின்பக் கடலில், மூழ்கச் செய்தான் முதல்வன் என இவ்வடிக்குப் பொருள் கொள்ளினுமாம்.

    • ‘அறியாமை அறிவாதி பிரிவாக அறிவார்கள்
    • அறிவாக நின்ற நிலையில்
    • சிந்தையற நில்என்று சும்மா வுணர்த்திமேல்
    • சின்மயா னந்த வெள்ளம்
    • தேக்கித் திளைத்துநான் அதுவா யிருக்கநீ
    • செய்சித்ரம் மிக நன்றுகாண்’

– எனும் தகவு நிறைந்த தாயுமான அடிகள், இங்கு நம் நினைவிற்கு வருகிறார் அல்லவா!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • இராப்பகல் அற்ற இடத்தே இருந்து
    • பராக்கற ஆனந்தத் தேறல் பருகார்
    • இராப்பகல் அற்ற இறையடி இன்பத்து
    • இராப்பகல் மாயை இரண்டிடத் தேனே.

– திருமந்திரம் – 1-331 – கள்ளுண்ணாமை

Joys of Sivananda Nectar

In meditation lost, ‘rid of the cycle of Night and Day’,
Dead to outward things, they drink not the bliss-nectar –
The Bliss of the Lord’s Feet that neither night nor day knoweth,
I, caught in Maya causing Night and Day, struggle to reach.

    • தங்கிய சாரூபந் தானெட்டாம் யோகமாந்
    • தங்குஞ் சன்மார்க்கந் தனிலன்றிக் கைகூடா
    • அங்கத் துடல்சித்தி சாதன ராகுவர்
    • இங்கிவ ராக விழிவற்ற யோகமே.

– திருமந்திரம் – 5-1510 – சாரூபம்

Only Jnana-in-Yoga Leads to Sarupa State

The State of Sarupa is, no doubt, reached
Through the eight-fold yoga way;
But unless it be Sanmarga-in-Yoga,
The Sarupa state cannot be;
The Yoga way but leads to bodily Siddhis diverse;
But for the Sarupa state to realize,
None these but the pure way of Jnana-in-Yoga.

    • ஒளியும் இருளும் ஒருகாலுந் தீரா
    • ஒளியுளோர்க் கன்றோ ஒழியா தொளியும்
    • ஒளியிருள் கண்டகண் போலவே றாயுள்
    • ஒளியிருள் நீங்க வுயிர்சிவ மாமே.

– திருமந்திரம் -7-1819 – அருளொளி

By Inner Light Unite One in Sivam

Interminable are light and darkness
Only to those who have light, will darkness cease;
To the eyes that see light, darkness is not;
So, too, when the inner light dispels darkness,
The Jiva with Siva one becomes.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

    • கலைஇலங் கும்மழு கட்டங்கம் கண்டிகை குண்டலம்
    • விலைஇலங் கும்மணி மாடத்தர் வீழிமிழலையார்
    • தலைஇலங் கும்பிறை தாழ்வடம் சூலம் தமருகம்
    • அலைஇலங் கும்புனல் ஏற்றவர்க் கும்அடி யார்க்குமே.
    • – திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், பதமுத்தியின்
    • உச்சமாய் எய்தும் சாரூபநிலையைச் சுட்டும் அரிய

(திருவீழிமிழலைப் பதிகத்தின்) பாடலிது.
(http://www.tamil.net/projectmadurai/pub/pm0173/tevaram3a.html#dt3009)

பரமுத்தி நிலை

மன்மனமும் மறையும்; காண்பான், காட்சி, காணப்படு பொருளும் கரக்கும். ஆன்மா கணபதியொடு அத்துவிதமாக அடங்கும். சத்தெனும் மெய்யொளி, சித்தெனும் அறிவொளி, ஆனந்தமெனும் இன்ப ஒளி மூன்றும், ஒன்றற்கு ஒன்று வியாபக வியாப்பியம் ஆகிவிடும். இதுவே பரமானந்தப் பேறு.

61. எல்லை யில்லா ஆநந்தம் அளித்து

பதவுரை:
எல்லை இல்லா – வரம்பு இல்லாத,
ஆநந்தம் அளித்து – சாயுச்சிய இன்ப உணர்வை அருளி
(என்றவாறு).

அருள் நெறி

கருவியில் அடங்கக் கருவிகள் தோன்றும்; இருளுடன், இன்பம் துன்பம் இரண்டும் அளிக்கும் நிலையது இந்நிலை. அம்மவோ அம்ம! என்ன பரிபவம்!

அருளில் அடங்க அருள் தோன்றும்; இது இன்பமேயான இயல்நிலை. இங்கு, ஓம் என்கிறது நம் உணர்வு.

கவரிமான் இயல்பான கஸ்தூரி மணம் வீசும்; அதுபோல், இந்நிலையில், அந்தக்கரணத்துள் சிவமணம் வீசும். மழையிருளில் திசை தெரியாமல் உழல்பவர் சூரிய உதயம் காண்பதுபோல், திசை தப்பிய கப்பல் தப்பித் துறை சேரக் காண்பது போல், விடாச்சிறையர்க்கு விடுதலை கிடைத்தது போல், அகலா நோயர்க்கு அந்நோய் அகன்றதுபோல், திருவருள் நெறி கண்டவர்க்குத் துன்பம் எல்லாம் தீரும்; இந்த அநுபவமும் காட்டினன் ஆனைமுகப் பரமன் என்கிறார் நம் ஔவைப் பிராட்டியார்.

62. அல்லல் களைந்தே அருள்வழி காட்டி

பதவுரை:
அருள்வழி காட்டி – அருள்நெறி எனும் ஞானமார்க்கத்தைக் காட்டி,
அல்லல் களைந்து – (காட்டிய அளவில்) பிறவித் துயரை வேரறுத்து
(என்றவாறு).

அல்லல் களைந்து அருள்வழி காட்டுதலை,

    • ‘பாராதி யண்டங்கள் அத்தனையும் வைக்கின்ற
    • பரவெளியின் உண்மை காட்டி,
    • பற்றுமன வெளிகாட்டி, மனவெளியினில் தோய்ந்த
    • பாவியேன் பரிசு காட்டி,
    • தாராளமாய் நிற்க நிற்சிந்தை காட்டிச்
    • சதாகால நிட்டை யெனவே
    • சகசநிலை காட்டினை, சுகாதீத நிலயந்
    • தனைக்காட்ட நாள் செல்லுமோ?
    • காரார எண்ணரும் அநந்த கோடிகள் நின்று
    • காலூன்றி மழைபொழிதல் போல்
    • கால்வீசி மின்னிப் படர்ந்து பரவெளியெலாம்
    • கம்மி ஆநந்த வெள்ளம்
    • சோராது பொழியவே கருணையின் முழங்கியே
    • தொண்டரைக் கூவும் முகிலே!
    • சுத்தநிர்க் குணமான பரதெய்வமே! பரஞ்
    • சோதியே! சுகவாரியே!’

– என வரும் தாயுமானார் பாடல், காண இயலாத அருள்வழியை ஆன்மாவிற்குக் காட்டும் கருணையை வெளிப் படுத்துகின்றது அல்லவா! அந்நிலையைத்தான் நம் ஔவையாரும், அல்லல் களைந்து அருள்வழி காட்டினான் நம் அருள் குரவன் என்கிறார்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • வான் கெட்டு மாருதம் மாய்ந்து
    • அழல் நீர் மண் கெடினும்
    • தான் கெட்டல் இன்றிச்
    • சலிப்பு அறியாத் தன்மையனுக்கு
    • ஊன் கெட்டு உயிர்கெட்டு
    • உணர்வு கெட்டு என் உள்ளமும் போய்
    • நான் கெட்டவா பாடித்
    • தெள்ளேணம் கொட்டாமோ!

– மாணிக்கவாசகர் – திருத்தெள்ளேணம் -18

    • ஞானம் விளைந்தெழு கின்றதோர் சிந்தையுள்
    • ஏனம் விளைந்தெதி ரேகாண வழிதொறுங்
    • கூனல் மதிமண் டலத்தெதிர் நீர்கண்டு
    • ஊனம் அறுத்துநின் றொண்சுட ராகுமே.

– திருமந்திரம் – 5-1472 – ஞானம்

Jnani becomes Light Divine

In whose thoughts Jnana ripens and swells,
In his path the Life Boat appears and greets him;
And thus does he reach the surging waters
Of the Crescent Moon’s sphere.
And there rid of the impurities,
He himself the Effulgent Light becomes.

    • சாயுச் சியஞ்சாக் கிரதாதீதஞ் சாருதல்
    • சாயுச் சியமுப சாந்தத்துத் தங்குதற்
    • சாயுச் சியஞ்சிவ மாதல் முடிவிலாச்
    • சாயுச் சியமனத் தானந்த சத்தியே.

– திருமந்திரம் – 5-1513 – சாயுச்சியம்

Sayujyam

Sayujya is the state of Jagrat-Atita, the
Beyond Consciousness,
Sayujya is to abide for ever in Upasantha
The peace that passes all understanding,
Sayujya is to become Siva Himself,
Sayujya is to experience the infinite power of inward bliss,
Forever and ever.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

சத்தத்தின் உள்ளே சதாசிவம் காட்டி..

அருவுருவம்

துரிய மெய்ஞ்ஞான அற்புத மெய்ப்பொருள், தயா உருவத் திருமேனி தாங்கும்;
உபதேசிக்கக் குருமுகமாகிக் குறுகும். இடையில், அருவமான தன் இயலை அறிவிக்கும். சிவம், சக்தி, விந்து, நாதம் என்னும் நான்கும் அருவத் திருமேனிகள்.

பதப்படும் ஆன்ம நிலையைப் பார்த்து, கனிந்த தன் அருவுருவைக் காட்டும்;
அருவுருவத்தின் வேறு பெயர் சதாசிவம்.

ஐந்தொழில் ஆற்றும் அருள் சிவசக்தி, சுத்த மாயையில் உள்ள சதாசிவத்தின் மூலம், அகத்தும் புறத்தும் தொழில் ஆற்றும். சதாசிவமும், சிவசக்தியும், அங்கியும், அங்கமுமாக என்றும் அமைந்துளர். இச்செய்தியை,

    • ‘அண்டங்கள் ஏழினுக்கு அப்புறத்து அப்பாலும்
    • உண்டென்ற சக்தி சதாசிவத்து உச்சி மேல்
    • கண்டம் கரியான் கருணை திருவுருக்
    • கொண்டங்கு உமைகாணக் கூத்துகந் தானே’

– என்று திருமந்திரம் (ஒன்பதாம் தந்திரம் – சுந்தரக்கூத்து) இனிது இயம்புகின்றது.

சாந்தியாதீத கலையில் உள்ளது சத்தம்; அ·து உயிர்கள் உணரும் சூக்கும பூதம். அதற்கு இடம், தூல பூதமான ஆகாயம். ஆகாய அதிபர் சதாசிவர். ஆன்ம அகத்தும் புறத்தும் இருந்து அருள் செய்பவர் இவர். சாந்தியாதீத கலையைச் சார்ந்த தத்துவங்கட்கும், புவனங்கட்கும் இவர் தலைவர். சீவர்கட்கு அருளல் இவர்தம் சிறப்புத் தொழில். எனினும், படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அனைத்தும் பொதுவாகச் செய்யும் புனித மூர்த்தியெனப் பெறுவர்.

வான் மண்டல அதிபரான இவர், ஆங்குச் சாரும் ஆன்மாக்கட்குப் புறத்தில் சத்தமாய்ப் பொலிந்துளர்.

சத்தம் என்பது சூக்கும வாக்கின் உள்ளடங்கிய ஓசை. வித்தக இந்த ஓசையை
விளைவித்து, அதனில் சதாசிவர் வியாபகமாக விளங்காரேல், சாந்தியாதீத கலையில் உள்ள உயிர்கட்குச் சிவபோகம் உதயம் ஆகாது.

புறத்தில் இருந்து போகம் நுகர்விப்பதுடன், நுகர் கருவியாகவும் இருந்து, அகத்தில் சீவர்கள் யோகம் அநுபவிக்கப் புரிகின்றார்.

சிவலிங்கம் எனினும் சதாசிவம் எனினும் ஒன்றே. அண்டத்தில் சத்தம்; சத்தத்தில் சதாசிவம். பிண்டத்தில் சித்தம்; சித்தத்தில் சிவலிங்கம். காட்டினன் இதனைக் கணபதிப் பெருமான். இவைகளை உணர்ந்து உரைக்கின்றார் ஔவையார். இதனை ஊன்றி உணர்ந்து படிக்கும்போது, நமது உள்ளம் பாகாய் உருகுகிறது.

63. சத்தத்தின் உள்ளே சதாசிவம் காட்டிச்
64. சித்தத்தின் உள்ளே சிவலிங்கம் காட்டி

பதவுரை:
சத்தத்தின் உள்ளே – அண்டத்தில் நுண்மைப் பூதமான சத்தத்தைத்
தொழில்படுத்தி, அந்தச் சத்தத்துள்,
சதாசிவம் காட்டி – வியாபக சதாசிவத்தை விளங்கச் செய்து,
சித்தத்தின் உள்ளே – (பிண்டத்துள்) உள்ளத்துள் விளங்கும்,
சிவலிங்கம் காட்டி – சிவலிங்கத்தைத் தரிசிக்கச் செய்து
(என்றவாறு).

சத்தமும் சித்தமும் அத்தன் இருப்பிடம் எனலை,

‘சத்தமும் சத்த மனமும் மனக்கருத்து
ஒத்தறி கின்ற இடமும் அறிகிலர்;
மெய்த்தறி கின்ற இடம் அறிவார்க்கு
அத்தன் இருப்பிடம் அவ்விடந் தானே’

– எனும் திருமூலர் குறிப்பை எவரும் ஓதி உணர்ந்துளர். உயிர்கள் தன்னை அறிந்துய்ய, அருளால் இறைவன் ஆட்சி நடத்துவன். அருள்வழி படரும் ஆன்ம கோடிகள், அன்பும் அறிவும் எய்தி, செவ்விய செயல் பல செய்து, இனிய படிமுறையேறி இன்பம் எய்துவர்.

அந்நிலையில், சத்தத்தில் பரமன் தன் அருவுருவை அறிவிப்பன். ஊன்றி உணர்ந்து நெகிழ்வார்க்கு, அவர் தம் சித்தத்தில் தன்மயமான சிவலிங்கம் காட்டுவன். புறத்தில் சதாசிவம்; அகத்தில் சிவலிங்கம். இவைகளை எண்ணி, ஆனந்திக்கும் நம் அகம். திகழும் புருவநடுவில் சதாசிவத்தைத் தியானிப்பதும், இதயத்தில் சிவலிங்க மூர்த்தியைப் பூசிப்பதும் மரபு.

    • ‘உரைசெயும் ஓசை உரைசெய் பவர்க்கு
    • நரை திரை யில்லை நமன்’
    • ‘ஓசையின் உள்ளே உதிக்கின்ற தொன்றுண்டு
    • வாசமலர் நாற்றம்போல் வந்து’
    • ‘தற்பர மான சதாசிவத்தோ டொன்றில்
    • உற்றறி வில்லை உயிர்க்கு’
    • ‘ஓசை உணர்ந்தங்கே உணர்வைப் பெறும்பரிசால்
    • ஈசன் கருத்தாய் இரு’

– எனும் ஔவை குறள்பாக்கள், இங்கு உணரத் தகும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

‘வானத்தின் மீது மயிலாடக் கண்டேன்; மயில் குயிலாச்சுதடி’ என்று எம்எஸ் அம்மா பாடிப் பிரபலமான, வள்ளலாரின் வரிகள். இதன் தத்துவ விளக்கம் இந்த அடிக்குத் தொடர்புடையது.

இங்கே மயில் என்பது விந்து என்ற ஒளியைக் குறிப்பது; குயில் நாதமெனும் ஒலி.
ஒலியும் ஒளியுமே சிவசக்தி ஐக்கியத்தில் ஆறு அத்துவாக்களாய் விரிந்து அண்டங்களாகி நிற்பன. சட்கோணத்தின் ஆறு பக்கங்கள் சுட்டுவதும் அவற்றையே. ஆறுமுகம் ஆன பொருளது. ஒடுங்குகையில் ஒளியெனும் பொருளுலகம், ஒலியில் அடங்கும்.

மீண்டும் ஒலியிலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றும். ‘வேதத்தொலி கொண்டு’, ‘எம் இறை நல்வீணை வாசிக்குமே’ போன்ற திருமுறைக் குறிப்புகளால் இதை உணரலாம். ‘சதாசிவம் தத்துவம் முத்தமிழ் வேதம்’ என்று திருமூலர் சுட்டுவது போல் சாதாக்கியத் தத்துவத்திலிருந்து, அகர உகர மகரமான ஓம் எனும் முத்தமிழே, வேத ஒலிகளாய் விரிந்து பெருகும். ‘நாதம் எழுந்தெழுந்தோடி வந்துறையும் திருக்கூத்து’ என்பார் மணிவாசகர்.

இந்த அண்ட நிகழ்வைப் பிண்டத்தில், தஹராகாசத்தில் (வள்ளல் பெருமான் சாந்தோக்கிய உபநிடதம் சுட்டும் பிரம்மவித்யையாம் தஹரவித்யையைப் போதித்தவர்) – சிற்றம்பலத்தில் காண்கையில் – அகவானத்தில் ஆடும் மயில், குயிலாகி ஒடுங்கும். அக்கச்சி என்று குண்டலினி மஹாசக்தியைப் பாடுகிறார்; பொதுவாய்ச் சித்தர்கள், வாலைப்பெண், கண்ணம்மா, குதம்பாய், ஞானப்பெண்ணே என்று பாடுவது போல.

‘ஆதியாம் சிவனும் அவன் சோதியான சக்தியுந்தான் அங்கும் இங்கும் எங்கும் உளவாகும்’ என்று பாரதி பாடுவது போல், சிவசக்தியே நாதவிந்துவாய், ஒலியுலகாய், ஒளியுலகாய் விரிந்து எங்கும் நிறைவன. விந்து எனும் ஒளி, யோக உச்சியில், நாதம் எனும் ஒலியில் அடங்கிப் பின் நாதாந்தம் ஆகும்.

அங்ஙனம் நாதாந்தம் எட்ட வல்லோர் சித்தர் ஆவர்.

    • ‘சித்தர் சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்
    • சத்தமுஞ் சத்த முடிவும்தம் உள்கொண்டோர்
    • நித்தர் நிமலர் நிராமயர் நீள்பர
    • முத்தர்தம் முத்தி முதல்முப்பத் தாறே’

என்பார் திருமூலர். (திருமந்திரம் – 1-125 – உபதேசம்)

Siddhas they that Siva’s world here visioned,
Nada and Nadanta deep in them realized,
The Eternal, the Pure, reposing in Bliss unalloyed,
Thirty and Six, the steps to Liberation leading.

மயிலைக் குயிலாக்கி, நாதனை நாதத்தில் உணர்வது எப்படி?

அதை நோக்கிய வழியைப் பாட்டியார் படிப்படியாய்ப் பாடக் கேட்டோம். ரசபதியார் இப்பகுதியில் சுட்டும் ஒரு திருமந்திரப்பாடலில் இன்னும் விரிவான விடை இருக்கிறது.

இதைச் சித்தர் பரிபாஷையில் ‘மறித்தேற்றம்’ என்பர். கீழ்நோக்கியே செலுத்தி விரயமாகும் விந்துவை, குண்டலினி யோகத்தால் கட்டி, மேல்நோக்கி மறித்தேற்றும் சாதனையில் புருவமத்தியில் கண் திறக்கும். இதையே ‘ஊர்த்வ ரேதம் வ்ரூபாக்ஷம்’ என்று வேதமும் சுட்டும். அங்கே, நிலா மண்டலம் எனும் ‘மாசறு திங்களில்’ கங்கை ஊற்றெடுத்துப் பெருகும்.

இப்படி விந்துவைக் கட்டி மறித்தேற்ற அது நாதத்தில் ஒடுங்கும். ‘என் குலம் சுக்குலம்தான் மைந்தா’ என்று பாடுகிறார் சித்தர் காகபுசுண்டர்.

‘குலாம்ருதைக-ரஸிகா’ என்பது லலிதையின் ஆயிரம் (LS 90) நாமங்களுள் ஒன்று.

இதை ‘விந்துசயம்’ (Conquest of Bindu) என்று பாடுகிறார் திருமூலர்.

இதில் முக்கியமான சில பாடல்களைப் பார்ப்போம்.

    • ‘அமுதச் சசிவிந்து வாம்விந்து மாள
    • அமுதப் புனலோடி அங்கியின் மாள
    • அமுதச் சிவபோகம் ஆதலாற் சித்தி
    • அமுதப் பலாவன மாங்குறும் யோகிக்கே’

– திருமந்திரம் – 7-1959 – விந்துசயம்

Bindu Sublimated by Kundalini Yoga Leads to Ambrosial Flow

When the Bindu of the body
Thus perishes (by Yoga)
It is into Divine Bindu transformed
Of the ambrosial Lunar Sphere within;
When this Bindu of the body
Perishes in the fire of Kundalini,
The ambrosial waters flow and fill the body;
Then indeed is Siva Bhoga that is ambrosial sweet;
And thus bathed in divine waters of ambrosia
The Yogi attains Siddhis rare.

    • விந்துவும் நாதமும் விளைய விளைந்தது
    • வந்தஇப் பல்லுயிர் மன்னுயி ருக்கெலாம்
    • அந்தமும் ஆதியு மாமந் திரங்களும்
    • விந்து அடங்க விளையுஞ் சிவோகமே.

– திருமந்திரம் – 7-1969 – விந்துசயம்

Sivoham when Bindu Subsides

In union of Bindu and Nada
Was born this creation vast;
It is beginning and end of all life,
Of great mantras too,
When Bindu subsides,
Then is SivOham.

ரசபதியார் சுட்டும் பாடல் அடுத்து வருவது:

    • ‘சத்தமும் சத்த மனமும் மனக்கருத்(து)
    • ஒத்தறி கின்ற இடமும் அறிகிலர்;
    • மெய்த்தறி கின்ற இடம் அறிவார்க்கு
    • அத்தன் இருப்பிடம் அவ்விடந் தானே’

– திருமந்திரம் – 7-1973 – விந்துசயம்

Jnani’s know Lord’s Seat

The Sound (Nada) and the Mind that perceives Sound,
And the place where Mind undistracted discerns Truth
– These they know not;
That place the Jnanis truly know
That verily is Lord’s Seat.

சித்தர்கள் சுட்டுவதும் இதையே:

    • சத்தம் பிறந்த இடம் தன்மயமாய் நின்ற இடம்
    • சித்தம் பிறந்த இடம் தேர்ந்தறிவது எக்காலம்!

– பத்திரகிரியார் மெய்ஞ்ஞானப் புலம்பல் – 189

    • விந்துநிலை தனியறிந்து விந்தைக் கண்டால்
    • விதமான நாதமது குருவாய்ப் போகும்;
    • அந்தமுள்ள நாதமது குருவாய்ப் போனால்
    • ஆதியந்த மானகுரு நீயே யாவாய்!

– அகத்தியர் – தனிஞானம் – 4

சிதானந்த ரூபா சிவோஹம் சிவோஹம்!
– நிர்வாண ஷடகத்தில் ஆதிசங்கரர்

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

எங்குமான இன்ப உரு

உலகெலாம் ஒடுங்கும் நாளில், எஞ்சி நிற்பவன் இறைவன். அப்போதைய அவனுடைய பேருருவின் முன் அண்டமெலாம் அணுப்போல் ஆம். எம்மான் எப்பொருளினும் தங்கியிருக்கும்போது, அணுவெலாம் அண்டமாம். இதனால், விசுவரூபன், விசுவத்திற்கு அந்தர்யாமி, விசுவாதிகன், விசுவநாதன், விசுவேஸ்வரன் என்று அவனை ஏத்துகின்றது வேதம். இதனை அநுபவத்தில் அறிந்தவரே மெய்ஞ்ஞானிகள். வடிவிலா ஆகாயம், அவர்தம் அகக்கண்ணிற்குப் புலனாம். அந்நிலையில், தேகாத்ம புத்தி தேய்ந்து அழியும்; ஆஹா! அளவிறந்து பெருகும் ஆனந்தம். இதனை ‘இன்ப ரசத்தே பருகிப் பலகாலும், என்றனுயிர்க்(கு) ஆதரவுற் றருள்வாயே!’ என்கிறது தெய்வச் சந்தத் திருப்புகழ்.

65. அணுவிற் கணுவாய் அப்பாலுக் கப்பாலாய்க்
66. கணுமுற்றி நின்ற கரும்புள்ளே காட்டி

பதவுரை:
அணுவிற்கு அணுவாய் – அணுவிற்குள் (அதிநுட்ப) அணுவாகியும்,
அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் – அண்டமெலாம் கடந்து பெரிதாகிப் பரவி விரிந்து,
கணுமுற்றி நின்ற – கணுக்கள் முதிர்ந்து நலமுற விளைந்த,
கரும்புள்ளே காட்டி – கரும்பின் இன்ப நலத்தை என்னுள்
அத்துவிதமாக இருந்து உணரச் செய்து
(என்றவாறு).

தாம் பெற்ற இன்பத்தைப் பிறர்க்கு அறிவிப்பர் ஆன்றோர். அறிவிக்கும் அமயம், உலகம் அறிபொருளான கரும்பு, கனி, பால், தேன் முதலிய சுவைப் பொருள்களை, மகத்தான உவமையாகக் கையாள்வது மரபு. அவ்வழியைப் பின்பற்றி, ‘கரும்புள்ளே காட்டி’ என்று பாடிக் காட்டுகிறார் நம் பாட்டியார்.

‘அண்டமோர் அணுவாம் பெருமைகொண் டணுவோர்
அண்டமாம் சிறுமைகொண் டடியேன்
உண்டஊண் உனக்காம் வகைஎன(து) உள்ளத்(து)
உள்கலந் தெழுபரஞ் சோதி’
என்று தெய்வக் கருவூர்த் தேவரும்,

    • ‘அணுவுள் அவனும் அவனுள் அணுவும்
    • கணுவற நின்ற கலப்ப துணரார்’
    • என்று தந்திர சொருபமான திருமந்திரமும்,
    • ‘பனைத்தடக்கை எந்தை மற்றி யாவுள
    • சிந்தை செய்யும் தேவதை நமக்கே’
    • ‘ஏயநின் தன்னை யல்லால் வேறுதழீஇத் தொழுமோ
    • வணங்காத வியன்சிரமே’

– என வரும் மூத்த பிள்ளையார் மும்மணிக் கோவையும்,

    • ‘கனியினும் கட்டி பட்ட கரும்பினும்
    • இனியன் தன்னடைந் தார்க்கிடை மருதனே’

– என அருந்தமிழ் வேத அப்பரும் அருளிய அருள்மொழிகள் இங்கு நம் நினைவில் ஊறி நெஞ்சத்தை நெகிழ்விக்கின்றன அல்லவா!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • அண்டபிண்டம் எல்லாம் அணுவுக்கு அணுவுக்கு நீ
    • கொண்ட வடிவின் குறிப்பறியேன் பூரணமே!

– பட்டினத்தார் – பூரணமாலை – 37

    • வெளியில் வெளிபோய் விரவியவாறும்
    • அளியில் அளிபோய் அடங்கியவாறும்
    • ஒளியில் ஒளிபோய் ஒடுங்கியவாறும்
    • தெளியும் அவரே சிவசித்தர்தாமே.

– திருமந்திரம் – 1-124 – உபதேசம்

Space intermingling with space,
Nectar drowning in nectar,
Light dissolving in light–
The elect are they, the Siva-Siddhas,
Who these splendid visions perceive.

    • அடங்கு பேரண்டத் தணு அண்டஞ் சென்றங்கு
    • இடங்கொண்டதில்லை இதுவன்றி வேறுண்டோ
    • கடந் தோறும் நின்ற உயிர்கரை காணில்
    • திடம்பெற நின்றான் திருவடி தானே.

– திருமந்திரம் – 1-137 – உபதேசம்

The tiny atom, swimming the Universe vast,
Merges in the Vast – no separate existence knows;
So the Spirit abiding in each body,
At sight of His Holy Feet, discovers its Ancient Home.

    • அணுவுள் அவனும் அவனுள் அணுவும்
    • கணுஅற நின்ற கலப்பது உணரார்
    • இணையிலி ஈசன் அவன்எங்கும் ஆகித்
    • தணிவற நின்றான் சராசரம் தானே.

– திருமந்திரம் – 7-2010 – புருடன்

He within the atom (Jiva),
And the atom (Jiva) within Him
Commingling stand,
They know this not;
The peerless Lord pervades all
Unintermittent, in creation entire.

    • பெறுபகி ரண்டம் பேதித்த அண்டம்
    • எறிகடல் ஏழின் மணல்அள வாகப்
    • பொறியொளி பொன்னணி யென்ன விளங்கிச்
    • செறியும் அண் டாசனத் தேவர் பிரானே.

– திருமந்திரம் – 8-2297 – அண்டாதி பேதம்

In the vast spaces of Cosmos
Are universes numberless
That evolved and separated;
Countless are they
Unto the sands that are
On the shores of seven seas;
Sparkling as a jewel of gold
That dazzles
They form His Seat of Throne
–For Him, the Lord of Celestials.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

One paltry planet, a few thousand years – hardly worth the attention of a minor deity, much less the Creator of the Universe.
– Carl Sagan in Contact

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

வேடமும் நீறும்

தவம் நிறை ஒருவரை, மகத்தானவர் என்று உலகம் மதிக்கும். அதற்கு அயலாய்ப் பரனை மறந்து, ஊனுடல் வளர்த்து உயிர்க்கும் எவர்க்கும், நானே தெய்வம் என்று நமன் வருவான்.

அருந்தவம் முயன்று, பரமுத்தியைப் பெறுவர் இம்மையில் பெரியோர்கள். மும்மலக் கட்டு நீங்கினரெனினும், பிராரத்துவத்தால் வந்த உடல் விலகும் வரை, வினை இவர்களை விட்டு விலகுவதில்லை.

நிட்டையில் இருந்து நீங்கிய நேரம், பிராரத்துவம், சிற்சில சமயம் தானே அவர்களைத் தாக்கும். அதனால் விருப்பும் வெறுப்பும், தத்துவக் காட்சியும், விபரீத உணர்வும் விளைவது இயல்பு. அவை நிகழா வண்ணம், ‘யானை முகத்தானைக் காதலால் கூப்புவர்தம் கை’. அதனுடன், கணபதி அடியவரை, அப்பெருமான் சொருபமாகவே ஆராதிப்பர். அவருடன் கூடுவர். ஐந்தெழுத்தை ஓதுவர். ஞான நூல் ஆய்வர். அடியவர் உறவு மிகும்படி, மூலப் பரம்பொருள் திருமுன் முறையிட்டே நிற்பர்.

திருவடிப் பேற்றைப் பெற்றார்தம் பெருமையைப் பெரிது பேசுவர். அடியவர்க்கு அடியம் யாம் என்று ஆர்வத்தொடு அறிவிப்பர்; அவர்கட்கு ஆன பணி அத்தனையும் செய்வர். இந்நிலையரைச் சீவன்முத்தர் என்று சிவாகமங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

துணைவியிடத்தில் ஒருவன் கொண்டிருக்கும் அன்பை, அவள் உறவினரிடத்து அவன் காட்டும் அன்பைக் கண்டு கணிப்பர். அதுபோல் இறைவனிடம் வைத்த அன்பை, அவன் அடியரிடம் காட்டும் அன்பைக் கண்டு கணிப்பது பண்டை மரபு.

    • ‘ஈசனுக்கு அன்பில்லார், அடியவர்க்கு அன்பில்லார்,
    • எவ்வுயிர்க்கும் அன்பில்லார், தமக்கும் அன்பில்லார்,
    • பேசுவது என் அறிவில்லாப் பிணங்களைநாம் இணங்கில்
    • பிறப்பினிலும் இறப்பினிலும் பிணங்கிடுவர் விடு நீ
    • ஆசையொடும் அரன் அடியார் அடியாரை அடைந்திட்டு
    • அவர்கருமம் உன் கருமம் ஆகச் செய்து
    • கூசி மொழிந்(து) அருள் ஞானக் குறியில் நின்று
    • கும்பிட்டுத் தட்டமிட்டுக் கூத்தாடித் திரியே!’

– எனும் சிவஞான சித்தியார், இங்கு நம் சிந்தனையில் ஊறிப் பெருகி உறவாடுகிறது அல்லவா!

வேடமும் நீறும் உலகில் விளங்க நிலைத்தால், கூடும் தொண்டரும் அவர்தம் உறவும் கொள்ள வரும்.

    • ‘அடியார் நடுவுள் இருக்கும் அருளைப் புரிவாய்’
    • ‘தொண்டரொடு கூட்டு கண்டாய்’

– எனும் முதுமொழிகள் இந்நினைவில் எழுந்தவை.

    • ‘கனியும் நினைவொடு நாள்தொறும் காதல்படும்
    • அடியார்க்கு இனியன்’

– எனக் கபிலர், கணபதியைக் குறிப்பிடுவதும், இங்குக் கருதத் தகும்.

இறைவனை மெய்யன்புடன் வாழ்த்துவாரும், வணங்குவாரும், தேவர் முதலிய
எவராலும் வாழ்த்தப் பெற்றும், வணங்கப் பெற்றும் பெருமை பெறுவர்.

    • ‘தொழப்படும் தேவர் தொழப்படுவானைத் தொழுத பின்னை
    • தொழப்படும் தேவர்தம்மால் தொழுவிக்கும் தம் தொண்டரையே’

– எனும் அப்பர் தேவாரம் இங்கு கருதத் தகும்.

பசு மலத்தை நீற்றி எடுத்தது நீறு; அது, பசுபோதங் கெடுத்தற்கு அறிகுறியாக அறியப் பெறும்; பராசக்தி விபூதிமயம் என்கிறது திருநீற்றுப் பதிகம். கண்ணுதலின் கண்களில் இருந்தொழுகிய அருள்துளிகள், கண்மணிகள் எனப்பெறும். நீற்றையும், அந்த கண்மணி மாலைகளையும் அணிவர் அடியார்கள். புருவநடு தியான இடம். அங்கு சொருபம் ஆவிர்ப்பவிக்கும். அதை நினைவுறுத்த, சந்தனம், குங்குமம் நெற்றியில் இடுவர். நெற்றி துரிய வெளியிடம். அங்கு வெளிப்படும் அருள் வெளியை எண்ணற்கு அறிகுறியாகவும் திருநீறு தரிப்பது மரபு. கன்மம் உலகியலில் உறவாட விடும்; திருவருள் அடியரிடம் உறவு பூண உதவும்; ஔவையார்க்கு அது செய்தானாம் அத்தன்; பாடிக் காட்டுகின்றார் பாருங்கள்!

67. வேடமும் நீறும் விளங்க நிறுத்திக்
68. கூடுமெய்த் தொண்டர் குழாத்துடன் கூட்டி

பதவுரை:
வேடமும் – (கண்டிகை தரித்த அடியவர்) திருவேடமும்,
நீறும் – திருநீறும்,
விளங்க நிறுத்தி – உலகில் விளங்கி நிலைபெறச் செய்து,
கூடும் – ஒன்றுகூடி இன்புறும்,
மெய்த்தொண்டர் – மெய்யடியார்
குழாத்துடன் கூட்டி – கூட்டத்தில் எனையும் ஒருத்தியாகக் கூட்டுவித்து
(என்றவாறு).

மெய்ஞ்ஞானத்தால் மலத்தன்மை அகன்று, வெள்ளிய அருள்ஒளி நிறைந்த
சிவத்தன்மையை அடைதலை உணர்த்துகின்றது திருநீறு எனலும் ஒருவகை.

திருநீற்றிலும், வித்தக நீறணிந்த வேடத்திலும், தயிரில் நெய்போல் தற்பரன் தங்கியுளன். பிற இடங்களில், பாலில் நெய்போல் படர்ந்துளன்; அங்ஙனம் அமைந்து, அவைகளின் சொருபம் விளங்க, பரிபாகத்திற்குத் தக்கபடி, அந்நுட்பங்களை உயிர்கட்கு அறிவித்து உய்தி தருதலை முதலடி குறிப்பிடுகின்றது. சார்ந்ததன் வண்ணமாக அடியவர் உறவு சாரச் செய்கின்ற சதுரர் கணபதி. இதைச் சிறிது விரிவாக ஆய்வம். அதற்குரிய பயனும் விளையும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • கங்காளன் பூசுங் கவசத் திருநீற்றை
    • மங்காமற் பூசி மகிழ்வரே யாமாகில்
    • தங்கா வினைகளுஞ் சாருஞ் சிவகதி
    • சிங்கார மான திருவடி சேர்வரே.

– திருமந்திரம் – 6-1666 – திருநீறு

Power of Holy Ashes

The Sacred ashes of Siva
Who has bones for His garland
Are an armour indeed impregnable;
For them who in joy smear it
Karmas take flight,
And Siva-state comes seeking;
And they shall reach His handsome Feet.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

வேடப் பொலிவு

காமிகம் முதல் வாதுளம் ஈறாக, இருக்கும் ஆகமங்கள் இருபத்தெட்டு. அவைகள், சதாசிவத்தின் விமல ஐந்து திருமுகங்களில் இருந்து வெளி வந்தன என்பர் மேலோர்.

இன்ப நீறு தரிக்கும் இடங்கள் இவை, அந்த இடங்கட்கு உரிய அளவுகள் இவை, வாழ அணியும் வகை இவை என்னும் அரிய நுட்பங்கள், ஆகமங்களின் மூலம் அறியப் பெறும்.

நெற்றி, தோள், மார்பு, உச்சி, கை, முழங்கால் முதலியன, இனிய திருநீறு தரிக்கும் இடங்கள்.

நெற்றியிலும், தோள்களிலும், மார்பிலும் அளவு ஆறு அங்குலம். உச்சி, கை, முழங்கால் முதலிய இடங்களின் அளவு ஓர் அங்குலம்.

திரிபுண்டரமாக அணிதல், உத்தூளனமாகப் பூசுதல் இரண்டும் உண்டு. இங்ஙனம் விதித்த இயல்பில், விதித்த காலங்களில், நீறு தரிப்பர் நிமலன் அடியர்.

‘புண்ணியர் பூசும் வெண்ணீறு’ என்பது தமிழ்மறை. ‘நீறில்லா நெற்றி பாழ்’
என்பது ஔவை போதம்.

அழகு கருதியும், தூய்மையை நினைந்தும், திருவருள் பேற்றைச் சிந்தித்தும் நிமல நீறு பூசுவது நியதி. புறத் தூய்மையை வெண்மையான திருநீறும், அகத்தூய்மையை அன்பின் ஜபமும் அறிவிக்கும்.

‘பூசும் நீறுபோல் உள்ளும் புனிதர்கள்’ என்று புகல்கிறது புராணம். விபூதி, உருத்திராக்கம் அணிந்த கோலம், திருவேடம் எனப்பெறும்.

‘கொண்ட வேடம், அரன் அடியர் வேடம், இது
குறைவி லாததவ வேடம்’ எனவும்,

    • ‘அரந்தை தீர்க்கும் அடியவர் மேனிமேல்
    • நிரந்த நீற்றொளியால், நிரை தூய்மையால்,
    • புரந்த ஐந்தெழுத்(து) ஓசை பொலிதலால்,
    • பரந்த ஆயிரம் பாற்கடல் போல்வது’

-எனவும் வரும் திருத்தொண்டர் புராணம், திருவேடப் பொலிவை நினைவுறுத்துகின்றது.

திருநீற்றுப் பதிகம், பஞ்சாக்கரப் பதிகம் முதலியன, அவைகளின் அருமையை உணர்ந்து, மந்திர மரபில் சமயக் குரவர்கள் வாய் மலர்ந்தவை.

    • ‘நீறு புனைவார் வினையை நீறு செய்த லாலே
    • வீறு தனி நாமமது நீறென விளங்கும்
    • சீறு நரகத்(து) உயிர் செலாவகை மருந்தாக்
    • கூறுடைய தேவி கையில் முன்னிறை கொடுத்தான்’

– எனும் ஆன்றோர் அருளிச் செயல்கள், திருவேடத்திற்கு மூலமான திருநீற்றை
வித்தகத் திறம்பட விளக்குகின்றன.

போலித் தன்மை இல்லாத புனித வேடம், எங்கும் விளங்க இறையருள் வேண்டும். திருவேடம் கண்ட உள்ளம் தெளிவடையும். அத்தெளிவு, அரிய நல்ல அருள் நாட்டத்தை அளிக்கும். பேறு அதன்பின் பெரிதாய் விளையும்.

வேடத்தின் நுட்பம், நீற்றின் தெய்விகம் இரண்டையும், கணபதி பெருமான் ஔவைக்கு விளக்கிக் காட்டினாராம்.

தொண்டர்தம் பெருமை

‘மாசுறு மனமே! கண்டன மறையும், உண்டன மலமாம்,
பூசின மாசாம், புணர்ந்தன பிரியும்,
நிறைந்தன குறையும், உயர்ந்தன பணியும்;
பிறந்தன இறக்கும், பெரியன சிறுக்கும்.
ஒன்றுஒன்று ஒருவழி நில்லா; அன்றியும்,
செல்வமொடு பிறந்தோர், தேசொடு திகழ்ந்தோர்,
கல்வியிற் சிறந்தோர், கடும்திறல் மிகுந்தோர்,
கொடையிற் பொலிந்தோர், படையிற் பயின்றோர்,
குலத்தின் உயர்ந்தோர், நலத்தினில் வந்தோர்,
எனையர்எம் குலத்தினர் இறந்தோர், அனையவர்
பேரும் நின்றில போலும்; தேரின்
நீயும்அ·து அறிதி யன்றே! மாயப்
பேய்த்தேர் போன்று நீப்பரும் உறக்கத்துக்
கனவே போன்று நனவு பெயர்பெற்ற
மாய வாழ்க்கையை மதித்துக் காயத்தைக்
கல்லினும் வலிதாக் கருதிப் பொல்லாத்
தன்மையர் இழிவு சார்ந்தனை நீயும்;
அழுக்குடைப் புலன்வழி இழுக்கத்தின் ஒழுகி,
நன்மையில் திரிந்த புன்மையை ஆதலின்,
வளைவாய்த் தூண்டிலின் உள்இரை விழுங்கும்
பன்மீன் போலவும்,
மின்னுறு விளக்கத்து விட்டில் போலவும்,
ஆசையின் பரிசத்(து) யானை போலவும்,
ஓசையின் விளைந்த புள்ளுப் போலவும்,
வீசிய மணத்தின் வண்டு போலவும்
உறுவது உணராச் செறுவழிச் சேர்ந்தனை.
நுண்நூல் நூற்றுத் தன்னகப் படுக்கும்
அறிவில் கீடத்து நுந்தழிப் போல
ஆசைச் சங்கிலிப் பாசத் தொடர்ப்பட்(டு),
இடர்கெழு மனத்தினொ(டு) இயற்றுவ(து) அறியாது,
குடர்கெழு சிறையைப் குறங்குபு கிடத்தி;
கறவை நினைத்த கன்றென இரங்கி
மறவா மனத்(து) மாசறும் அடியார்க்(கு)
அருள்சுரந்(து) அளிக்கும் அற்புதக் கூத்தனை,
மறையவர் தில்லை மன்றுள் ஆடும்
இறையவன் என்கிலை என்நினைந் தனையே!’

– என்று இடையறாது உணர உணர்த்தி, மனத்தின் மடமையை மாற்றுவர். திருந்திய மனம் கொண்டு தெய்வக் கணபதியின் திருவடி நினைவர். திரிகரண வழிபாட்டில் தெளிவு பெறுவர். தம் வசம் கெடுவர்; பரவசப் படுவர். பெத்த நிலை, முத்தி நிலை இரண்டிலும், இன்பக் கணபதிமயமாக இருப்பர்.

    • பெத்தத்தும் தன்பணி யில்லை பிறத்தலால்
    • முத்தத்தும் தன்பணி யில்லை முறைமையால்
    • அத்தற்கு இரண்டும் அருளால் அளித்தலால்
    • பத்திப் பட்டோர்க்குப் பணியொன்றும் இல்லையே’

– என்று திகழும் இவர்களை அறிவிக்கின்றது திருமந்திரம்.

ஜீவன்முத்தர்

முன்னைய தவம் கண்டு, வலிந்து ஆள்வர் வரத கணபதி. அதன்பின் நியதி வழுவாமல் ஆன்மா நிட்டை கூடும். முதிர்ந்த இந்நிலையரை முத்தர் என்பர்.

இவர்கட்கு ஆகாமிய சஞ்சிதம் இல்லை. எனினும், அடர்ந்த பிராரத்துவம் மட்டும் அழிவதில்லை. உடல் உள்ளவரை பிராரத்துவம்; பிராரத்துவம் உள்ளவரை உடல். மெய்யுணர்ந்து நிட்டை மேவினோரை, (பெருங்காயம் இருந்த பாத்திரத்தில், இல்லாத காலத்தும் வாசனை நீங்காமல் இருப்பதுபோல்), பழக்க வாசனையால் பிராரத்துவம் வந்து பற்றும். அப் பிராரத்துவ வினையின் பயனை அனுபவிக்கும் பொருட்டு, கனிந்த அவர்தம் நிட்டை கலையும். அவ்வமயம், கண்முன் உலகம் காட்சியாகும். நிட்டையில் இருந்த இச்சை, அறிவு, செயல் மூன்றும், உள்உணர்வு புறம் போகும் காலம் பார்த்துக் காத்திருந்த மும்மலமும், இவ்வமயம் இறைவன் திருவடியை மறப்பிக்கும்.

பரமே பார்த்திருந்த முத்தர்க்கு, உலகப் பொருள்களைச் சுட்டியறிவதாகிய விபரீத உணர்வு மேற்படும். அதனால் மெய்யுணர்வு கீழ்ப்படும். வீணான இந்நிலை பிறவிக்கு வித்தாகும். விருப்பும் வெறுப்பும் எதனிலும் விளையும். கடினமான இச்செயல்களை விளைவிக்கும் கன்ம மலம்; மாநிலப் பொருள்களைக் கண்முன் தோற்றுவிக்கும் மாயா மலம். அநியாய அறிவைப் பெருக்கும் ஆணவ மலம்.
யாது இனிக் கதி!

உத்தமத் தியானத்தில் ஒழிந்து, சற்றே அந்நிலை நீங்கியதும் மீட்டும் ஒட்டிய மலத்தைக் கட்டறுக்க உதவி தேவையென்று ஜீவன்முத்தர் கதறுவர்.

உலகப்பற்று முக்கால், கணபதிப் பற்று கால் பாகம்; இவர்கள் மந்ததர அன்பினர். உலக பாசம் அரைப்பாகம், கணேசர் வேட்கை அரைப்பாகம்; இவர்கள் மந்த அன்பினர். உலக வேட்கை கால்பங்கு, முதல்வர் மேல் அன்பு முக்கால் பங்கு; இவர்கள் தீவிர அன்பினர்.

உலகப் பற்று அறவே இன்றி, முழுவதும் ஆனைமுகர் காதலே ஆதல் தீவிரதர அன்பு. காதல் மிக்கவர் கனிந்த அடியார். வித்தகராகிய அவர்கட்கே உரியது வீடுபேறு. அன்பு செய்யும் உயிரும், அன்பும், அன்பு செயப்பெறும் அத்திமுகரும் எனச் சொல்லால் பிரிவு; எனினும், பிரிவிலாமல், கனிந்த அத்துவிதமாய் இம்மூன்றும் கலந்திருக்கும். கருணை மிக்கவர் அத்வைத கணபதி அடியவர். இவர்கள், இனிய அருள்மயமாகி இருப்பார்கள்.

மேற்சொன்னபடி கதறும் ஜீவன்முக்தர் எதிரே கணபதி அடியவர் காட்சியாவர்.

மறதியை விரைந்து மாற்றுவர்; உணர்வுக் கண்ணை உதவுவர். வழிமுறை காட்டுவர்; ஒளிநெறியில் ஊக்குவர்; வாழச் செய்வர், ஜீவன் முத்தரை வரத கணபதி அடியவர்கள்.

இந்த அருமையை அறிந்ததும், ஜீவன் முத்தர்கள், ஊன்றி அடியவருடன் உறவு கொள்வர்; உணர்வு அடியரிடம் உறைப்பேற இருத்தலின், உலக அனுபவ உணர்வு மாறும். மேன்மை அநுபூதி உணர்வு மேலிடும். பாழும் பிராரத்துவம் இந்நிலை கண்டு பாதிப்பது இல்லை.

‘சார்புணர்ந்து சார்புகெட ஒழுகின் மற்றழித்துச்
சார்தரா சார்தரும் நோய்’
– எனும் குறள் இங்கு ஒப்பு நோக்கத் தகும்.

எவ்வளவு சிறந்தவர்கள் ஜீவன் முத்தர்கள்! அவர்கட்கே உதவுபவர் அடியரெனில், பிற உயிர்கட்கு இவர்கள் செய்யும் உதவி பேச இயலுமோ! உத்தம அடியர் இருக்கும் இடமே ஒளிமயம். ஐந்தெழுத்தின் நாதமயம். ஆண்டபின் ஆண்டவனும், இந்தச் சீவன் முத்தரை அடியரிடம் உறவாட விடுகின்றான்.

‘அத்தன் ஆண்டுதன் அடியரில் கூட்டிய அதிசயம் கண்டாமே’ எனும் எட்டாம் திருமுறையிலும், இக்குறிப்பு ஒட்டியுணர உளது. பழுத்த அடியவர் என்றும் பயன் கருதுவது இல்லை. அவர்கள் ‘கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி வீடும் வேண்டா விறலின் விளங்கினார்’ என்றும், ‘செய்வினையும் செய்வானும், அதன்பயனும், கொடுப்பானும் மெய்வகையால் நான்காகும் விதித்த பயன்’ என்றும் அருள்மொழித் தேவர் அருளியபடி, பரம அவர் பணிக்கு உரிய பயனைப் பரனே வழங்குவன்.

‘என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே
தன்கடன் அடியேனையும் தாங்குதல்’
– என்பது அடியவர் திடம்.

நீரானது மண்ணை நிலைகுலையச் செய்யும்; அந்த நீர்ப்பெருக்கை, வடவைக் கனல் வற்றச் செய்யும்; அக்கனலைச் சண்டமாருதம் அவித்துவிடும்; இறுதியில் அக்காற்று, உயர்ந்த விண்ணில் ஒடுங்கி அடங்கும். இங்ஙனம் ஐம்பூதங்கள் நிலைகுலையும் காலத்தும் கலங்காதார், பரமன் மலரடி மறவாதார், பரம கணபதி பக்தர்கள். ‘தொண்டர்தம் பெருமை சொல்லவும் பெரிதே!’

‘பல்உயிர் அனைத்தையும் ஒக்கப் பார்க்கும் ..
தெய்வக் கடவுள் தொண்டர்’
-என்று பதினோராம் திருமுறை, பண்டைய தொண்டர் பெருமையைப் படிக்கின்றது.
இந்த அருமையெல்லாம் விளைய,

‘வேடமும் நீறும் விளங்க நிறுத்திக் கூடு மெய்த்தொண்டர் குழாத்துடன் கூட்டி’ய பேரருளை எண்ணிக் குழைகிறது பாட்டி மனம். இதனை உணர்ந்து உருகிறது
நம் உள்ளம்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

‘Satsangatve nissangatvam
nissangatve nirmohatvam
nirmohatve nishchalatattvam
nishcalatattve Jivanmuktih’

From Satsanga comes non-attachment,
from non-attachment comes freedom from delusion,
which leads to self-settledness.
From self-settledness comes Jivan Mukti.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

திருவைந்தெழுத்து

முப்பொருள் உணர்த்தும் வாய்ப்பாடு போல் இருக்கிறது,
ஐந்தெழுத்து உண்மை.

சிகரத்தில் பதி உண்மை;
வகரத்தில் பதியின் அருள்குணம்;
யகரத்தில் பசுவுண்மை;
நகரத்தில் மறைப்பு;
மகரத்தில் மலம்.

இவை எல்லாம் பஞ்சாக்கரத்தில் வெளிப்படை. பதியை அடையாதபடி, ஆன்ம அறிவை மறைத்துப் பிணித்துத் தன் வழி ஈர்க்கின்றது, நகர, மகரமாகிய பாசம். அத்தடைகள் வகரத்தால் அகலும். அதன் பின் பதியை அடைந்த பசு பேரானந்தப் பேறு பெறும்.

ஐந்தெழுத்து, எம்மந்திரத்தினும் முதன்மையது. ஓங்காரத் துணையின்றி உயிர்க்கின்ற பெருமை, ஐந்தெழுத்திற்கே உண்டு. எழுத்தெழுத்தாய்ப் பிரித்து இதற்கு விளக்கம் கூறுவது எளிது. மெய்ஞ்ஞானம் மேவினர்க்கன்றி, இதன் பொருள் எவர்க்கும் விளங்குவது இல்லை. இதனால், அரும் பொருள் உடையது இது என்று அதன் நுட்பத்தைக் கணபதியே ஔவையார்க்கு விளக்கி அருள் செய்தாராம்.

நியதி வழுவாது ஓதுமளவு உரிமையம் யாம்; உருவேற ஏற, உள்ளத்தில் அதன் ஒளிநிழல் ஊன்றும். அருட்சத்தி துலங்கும்; மெய்யறிவு விளங்கும்.

பிறர் செவி கேட்க ஓதுவது சத்தம்; மெதுவாக ஓதுவது மந்தம்; மன அளவாக
எண்ணுவது மானதம் எனப் பெறும். சிவஞானிகட்கு உரிய மானத நடையே,
ஔவையார்க்கு அருளப் பெற்றது.

69. அஞ்சக் கரத்தின் அரும்பொருள் தன்னை
70. நெஞ்சக் கருத்தின் நிலையறி வித்து

பதவுரை:
அஞ்சு அக்கரத்தின் – ஐந்தெழுத்தின்,
அரும்பொருள் தன்னை – (உள்ள) அரிய பொருள் நுட்பங்களை,
நெஞ்சக் கருத்தின் – மன உணர்வில்,
நிலை அறிவித்து – நிலை பேறாம்படி உணர வைத்து
(என்றவாறு).

‘சிவாய நமஎனச் சித்தம் ஒருக்கி
அவாயம் அறவே அடிமைய தாக்கிச்
சிவாய சிவசிவ என்றென் றேசிந்தை
அவாயம் கெடநிற்க ஆனந்தம் ஆமே’ – என்பர் திருமூலர்.

‘மூச்சைச் சிவாய என உள்ளிழுத்து நிறுத்தி நம: என்று வெளிவிடு! அல்லது, சிவாய என உயிர்ப்பை வாங்கிச் சிவ என விடு! பலநாள் செய்யும் பயிற்சியில் இதயத் துடிப்பில் இன்பம். ஆஹா! ஊன்றி அதை உணர்! பலகாலப் பயிற்சியில், தானே இயல்பாக எழும் குண்டலினி, ஆதார கமலங்களையடைந்து, சஹஸ்ராரத்தைச் சாரும்.

அதன்பின் ஞான விண் நாதம் கேட்கும். முச்சுடர் திகுதிகு என முன்னே ஒளிரும். பந்தம் எல்லாம் அதனில் வெந்து சாம்பராம். அந்த அடையாளமேதான் அரிய திருநீறு. மலம் எல்லாம் நிர்மலமான நிலை இது. சொல்வது விளங்குகிறதா? ஔவையே! அறிவில் இந்நிலையை இலங்கக் கொள்!’ என்று, ஆனைமுகப் பெருமான் அறிவுறுத்திய அருமையே அருமை.

    • ‘துஞ்சலும் துஞ்சல் இலாத போழ்தினும்
    • நெஞ்சகம் நைந்து நினைமின் நாள்தொறும்
    • வஞ்சக மற்றடி வாழ்த்த வந்த கூற்று
    • அஞ்ச உதைத்தன அஞ்செ ழுத்துமே’

– என்கிறார் ஆளுடைய பிள்ளையார்.

    • ‘நற்றவா! உனை நான் மறக்கினும்
    • சொல்லும் நா நமச்சி வாயவே’

– என்கிறார் சுந்தரமூர்த்திகள்.

‘நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!’
– என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

ந – மறைக்கும் சக்தி,
ம – மலம்,
சி – சிவம்,
வ – அருள்,
ய – ஆன்மா
– என்பது பொதுவாகக் குறிப்பிடும் புனித நடை.

ஆன்மா மறைப்பு நீங்கி, மலமகன்று, தானேயாய், வகர அருளை எய்தி, சிவத்தைச் சார்ந்து வீடு பெறல், ஐந்தக்கர நுட்பம்.

உலக பந்தம் உற்ற பொழுது, உயிரானது பாசமாம் மறைப்பையும், மலத்தையும் சார்ந்து நிற்கும். பந்தம் அகன்ற காலத்தில், மறைப்பையும் மலத்தையும் அகன்று, அருளை அடைந்து, சிவத்தைக் கூடி, பெரும்பேறு ஆன வீட்டைப் பெறும் என்று விரித்து விளக்க முதிர்ந்த அருள்நூல்கள் பெரிதும் முயன்றிருக்கின்றன.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • அகராதி யீரெண் கலந்த பரையும்
    • உகராதி தன்சக்தி யுள்ளொளி யீசன்
    • சிகராதி தான்சிவ வேதமே கோண
    • நகராதி தான்மூல மந்திர நண்ணுமே.

– திருமந்திரம் – 9-2700 – தூல பஞ்சாக்கரம்

Seek the Seminal Mantra Nama Sivaya

In the sixteen letters commencing with ‘A’
(Of the Shodasa Flower within)
Is the Parai (Sakthi);
In the Unmani Sakthi beginning with ‘U’
Is the light of Lord within;
The Mantra commencing with letter ‘Si’ (Sivaya Nama)
Is Siva and Vedas all,
With letter ‘Na’ commencing
That order reversed
Is Nama Sivaya;
That verily is the seminal Mantra;
That Mantra do seek.

    • வாயொடு கண்டம் இதய மருவுந்தி
    • ஆய இலிங்க மவற்றின்மே லேயவ்வாய்த்
    • தூயதோர் துண்ட மிருமத் தகஞ்செல்லல்
    • ஆயதீ றாமைந்தோ டாமெழுத் தஞ்சுமே.

– திருமந்திரம் – 9-2701 – தூல பஞ்சாக்கரம்

How Aum and the Five Letters are distributed in the Six Centres

In the six Adharas (centres) within
Are distributed the Five Letters and Aum;
That comprise Aum Nama Sivaya
In the Muladhara is Na
In the Svadhishtana is Ma
In the navel centre is Si
In the Heart Centre is Va
In the Throat Centre is Ya
In the Eye-brow Centre – Ajna is Aum.

    • சிவன்சத்தி சீவன் செறுமல மாயை
    • அவஞ்சேர்த்த பாச மலமைந்தகலச்
    • சிவன்சத்தி தன்னுடன் சீவனார் சேர
    • அவஞ்சேர்த்த பாசம் அணுகி லாவே.

– திருமந்திரம் – 9-2710 – சூக்கும பஞ்சாக்கரம்

Si-Va-Ya-Na-Ma Brings Union of Jiva with SivaSakthi:

The letters Si Va Ya Na Ma denote
Siva, Sakthi, Jiva, Mala and Maya respective;
Chant it, for the five Pasas-Mala to disappear;
When with Siva and Sakthi, Jiva unites
(That is when you say Si Va Ya)
The harassing Pasas flee away.

    • அங்கமும் ஆகம வேதம தோதினும்
    • எங்கள் பிரானெழுத் தொன்றில் இருப்பது
    • சங்கைகெட் டவ்வெழுத் தொன்றையுஞ் சாதித்தால்
    • அங்கரை சேர்ந்த அருங்கல மாமே.

– திருமந்திரம் – 9-2710 – அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம்

Chant ‘Si’ and Cross the River of Life:

All that is spoken in Vedas, Vedangas and Agamas
Are in my Lord’s One Letter contained.
Freed of doubts,
If that One letter ‘Si’ is consummated,
The boat of life reaches the lovely shore across.
(English rendering – Dr.B.Natarajan)

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

வித்தக விநாயகர்

    • ‘உகத்திற்கு ஆதியாத் தேவர்க்கு ஆதியாய் உலவாச்
    • சுகத்திற்கு ஆதியாய்ச் சுரர்களுக்கு ஈசராய்ச் சுடரும்
    • மகத்திற்கு ஈசராய்க் கணங்களுக்கு ஈசராய் மதிப்போர்
    • அகத்திற் கூடிய கணேசநின் அடியிணை தொழுதாம்’

எனத் துதித்த மூவர்க்கு முத்தொழில் புரியும் முதன்மை வழங்கிய வித்தகர் விநாயகர்.

    • ‘உரையானும் உணர்வானும் உடலானும் அரிவரிய
    • வரைமார்பும் திணிதோளும் திருமுடியும் மலர்ப்பதமும்
    • விரையார் குங்குமக் கலவை மெய்யணிந்த கோலமுமாய்க்
    • கரையா நெஞ்சமும் கரையக் கண்ணெதிர் நின்றனை போற்றி’

– என்று ஏத்திய நான்முகற்கு செம்மைப் படைப்பைச் செய்தற்கு உரிய அறிவும் தொழிலுமான ஆற்றலை அருளிய வித்தகர் விநாயகர்.

    • ‘வேதகா ரணமும்நீ வேதமோர் நான்கும்நீ
    • பாதமோர் நான்கும்நீ பதங்களோர் நான்கும்நீ
    • போதலை மலையமார் புவனகா ரணரும்நீ
    • நாதநின் பெருமையை நவிலவல் லார்எவர்!’

– என ஏத்திய வியாசர்க்கு, வேதம் தொகுத்து, புராண இதிகாசங்களை விரித்து விளக்க உதவிய வித்தகர் விநாயகர்.

    • ‘குணமொடு குறிபல கொள்கைகொள் ளாயெனில்
    • அணிமலர் மணமென ஆக்கையின் உயிரெனப்
    • பணியுயிர் அறிவெனப் பயிலும்அத் துவிதமாம்
    • கணபதி நினதியல் காணவல் லார்எவர்!’

– என ஏத்தினோர்தம் தீராப்பிணி தீர்த்த வித்தகர் தெய்வ விநாயகர்.

    • வாதம் கடந்து பலமாயை கன்ம
    • வகையும் கடந்து அவைசெய்
    • ஏதம் கடந்து பொருளொன்று மின்றி
    • யெழுகின்ற மம்மர் உயிரின்
    • போதம் கடந்து, துரியம் கடந்த
    • பொருளோயை யானும் உணர்வேன்
    • வேதம் கடந்த திருமேனி கொண்டென்
    • விழிகாண முன்னர் வரலால்’

– எனத் துதித்த இந்திரனுடைய ஏதம் தவிர்த்த வித்தகர் என்கிறது விநாயக புராணம்.

உடுண்டி விநாயகர், கஜானன விநாயகர், கணபதி, கணேசர், சிந்தாமணி விநாயகர், தூமகேது விநாயகர், மகோற்கட விநாயகர், வல்லபை விநாயகர், வக்ரதுண்ட விநாயகர், விக்கின விநாயகர் எனச் சிறந்த பன்னிரு திருவவதாரம் செய்து, அற்புத பல ஆடல் நிகழ்த்தி, அன்றும் இன்றும் உலகிற்கு அருள்செய் அம்மானை, வித்தக விநாயகர் என்று பெயரிட்டு விளித்து வீழ்ந்து வணங்கி, அடைக்கலம் ஆகின்றார் நம் ஔவைப் பிராட்டியார்.

எங்கும் நிறைந்தாயே!

வியாபகம்

மலைமகள் திருமணத்தில், கண்ணுதல் பெருமான் கணபதியை வழிபட்டார் என்று வரலாற்று இருத்தலின், வித்தக விநாயகர்தம் தொன்மை விளங்குகின்றது.

வேதம் தொகுத்த வியாசர்க்குப் பரம அருளைப் பாலித்தார் என்ற வரலாற்றால், எந்நூலுக்கும் மூலர் வித்தக விநாயகர் எனும் செய்தி வெளியாகின்றது. அவ்வளவுதானா? கணபதி காப்பு வைத்தே எந்நூலும் ஆரம்பிக்கின்ற செய்தியை, அகில உலகமும் அறியும். இன்றும் பெரும்பாலோர், பிள்ளையார் சுழி ஊன்றியே எழுத ஆரம்பிப்பதும் அறியத் தகும்.

கணபதி வழிபாடு செய்தபின் எச்சடங்கும் தொடங்குவதை, இந்நாட்டின் எந்தக் குடும்பத்தினும் அறியப் பெறும். பொய்கைக் கரை, மரத்தடி, மழை, நிலா, வெயில் முதலிய இயற்கை இடங்களையேன்று, கோயிலும் இன்றியிருந்து, வழியே போவார் வருவார்க்கும் அருளும் நிலையில் உளது, நம் வித்தக விநாயகர்தம் வியாபகம்.

வான் வெளி, இதய வெளியாகிய கோயில்களில், அன்பு அபிடேகமாக, ஞானத்தை வழிபாடாக ஏற்கின்றார், ஞானிகள் இடத்தில் அந்த வித்தக விநாயகர்.

ஆலமரம் வித்தில் அடங்கும்; அதுபோல், பிரணவத்தில் எம்மந்திரமும் அடங்கும். அந்த ஓம் எனும் பிரணவமே வித்தக விநாயகரின் விமல சொருபம். ஒடித்த கொம்பின் இடத்தில் இருந்து, பிரணவச்சுழி ஆரம்பிப்பதை அறிவோம்.

எண்வகைச் சித்திகளே பரம கணபதிக்குப் பணிமாதர். பிறரால் தாழ்த்தப் பெற்றவரையும் தலைநிமிர வைப்பவர் இத்தற்பரர்; அதற்கு அடையாளமே, அவர் சிரத்தின் மேல் சூடியிருக்கும் அறுகு.

சிறிய தெரு, பெரிய வீதி, நடுத்தெரு, நடுவீடு முதலிய எந்த இடத்தும், மண், கல், சாணம், மஞ்சள், வெல்லம், பஞ்சலோகம், வெள்ளி, பொன் முதலிய எதனிலும் திருவுருவை ஏற்று இருப்பது, வித்தக விநாயகர் வியாபகத்தின் அறிகுறி.

பஞ்ச மூர்த்திகளினும் மேற்பட்ட (அருவம், உருவம், அருவுருவம் எனும் நவநிலையும் கொண்ட) துரிய சிவத்தின் அபேத அவதாரத்தை, விநாயகர் என்று பெயரிட்டு
ஏத்துகின்றது வைதிக சமயம்.

விஷ்வக்ஸேநர் எனும் சேனை நாயகர் என்கிறது வைஷ்ணவம். புத்த நாயகர் என்று போற்றுகின்றது பௌத்த மதம். அருக நாயகர் என்று பேரிட்டு ஆராதிக்கின்றது ஜைனமதம். இங்ஙனம் இமயம் முதல் குமரிவரை சர்வசமய சமரச மூர்த்தியான வித்தக விநாயகர், சைனா, திபெத், ஜப்பான், வியட்னாம், சாவகம் முதலிய எத்தேசத்தினும் கோயில் கொண்டு இருக்கின்றார். பேரருள் நிறைந்த இப்பெருமானிடம், அன்பின் உணர்வொடு ஔவைப் பிராட்டியார் அடைக்கலம் ஆவதையும் பாருங்கள்! என்ன அருமை!

அடைக்கலம்

71. தத்துவ நிலையைத் தந்தெனை ஆண்ட
72. வித்தக விநாயக விரைகழல் சரணே.

பதவுரை:
தத்துவ நிலையைத் தந்து – (தத் த்வம் – தானே அது என்று) உள்ளதன் நிலையை விளக்கி உரைத்து,
எனை ஆண்ட – எளிமையனை அடிமையாக்கி ஆட்கொண்டு,
வித்தக – மேலான,
விநாயக – ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத முழுமுதலே,
விரை கழல் சரணே – அருள் மணம் நிறைந்த உனது திருவடிகட்கே அடைக்கலம்.

தத்துவம் – உள்பொருள். நிலை – நிலையான வீட்டை நினைவுறுத்தியது. எனவே, நிலையிலா உலக நிலைக்கு மாறான வீடுபேறு என்பது, இங்குக் குறித்த பொருள். தந்து – உபதேசித்து எனும் பொருட்டு.

உலகியல் தலைவர் தோன்றுவர்; தம் மன நிலைக்குத் தக்கபடி மக்களை ஊக்குவர்; ஊக்குதல் உபதேசத்தால் நலமும் விளையும்; தீங்கும் நேரலாம். இறுதியில் அத்தலைவர் மறைவர். எம்மான் கணபதி என்றும் உள்ளவன். விகற்பம் இலாதான். அன்றும் இன்றும் என்றும் அமலன். அப்பரமன் ஒருவனே ஆன்மாவின் சிறுமையை அறிபவன், சிறுமையை விலக்கிப் பெருமையில் உயிரை பிறங்கச் செய்பவன் அப் பெருமான்.

எனை என்பது, சிறுமையுடைய என்னை எனும் பொருட்டு. வித்தக என்பது, விளியெனலுமாம்.

அவனிடமன்றி வேறு எவரிடம் அடைக்கலம் ஆவது? இதையறிந்தே ‘விரைகழல் சரணே’ என்றார். பதினாறாம் அடியில், ‘ஆட்கொள வேண்டித் தாயாய் எனக்குத் தானெழுந்தருளி’னான் என்றார். அதற்கு ஏற்ப, ஆட்கொள்ளற்கு உள அருள் செயல்களைச் சிறிது சிறிதாகச் செய்த பேரரறிவின் பெருமையையெண்ணி, ‘வித்தக’ என்றார். வித்தகம் என்பது ஒன்றிற்கும் பயன் இல்லாத தன்னையும் ஒரு பொருளாக்கி, அடிஞானத்தையும், அருளையும் முறையே தரிசிக்க அருளிய ஆற்றலை உணர்த்தியது.

‘சீதக் களபச் செந்தாமரைப் பூம்பாதச் சிலம்பு’ என்று திருவடிப் பெருமையை
ஆரம்பித்து, நூல் நிறைவிலும், ‘விரைகழல் சரணே’ என முடிக்கும் மங்கல அற்புதம் மறக்கத் தகுவதன்று.

திருவடி – சொருப நிலையில் பரிபூரண ஞானம்;
பரிபூரண ஞான அத்தன் அருளிய பரம உபதேசத்தை, உணர்ந்து உருகிப்
பாடிய உபநிடதம் இது. ஆதலின், சிவஞான வேட்கையர்க்குப் பல நுட்பங்களை
நினைவுறுத்தும் இந்நூல் என்பதும் இயற்கைதானே!

கழல், வீர அடையாளமான திருவடியணி; அது தானியாகு பெயராய், அதனையணிந்த திருவடிகளை எண்ணச் செய்தது.

‘அயரா அன்பின் அரன் கழல் செலுமே’ என்பது சிவஞானபோதம்.

மணம் பொருந்திய திருவடி மலர் என்பார், ‘விரைகழல்’ என்றார். விரை – தெய்வ மணம்; ‘இறைவன் திருவடிகள் எல்லாப் பொருள்களையும் கடந்து நின்றன; ஆயினும், அன்பர்க்கு அணியவாய், அவர் இட்ட நறுமலரான வெறி கமழும் என்பது போதர, வெறியார் கழல் என்றார்’ – என்று திருக்கோவையாருள் பேராசிரியர் கூறிய உரைநயம், ஊன்றி இங்கு உணரத் தகும். ஆனைமுகப் பரமன் அடிக் கமலங்கட்கே அடியேன் அடைக்கலம் எனும் பொருளில், ‘விரைகழல் சரணே’ என நூலை முடிக்கும் அருமையே அருமை!

ஞானம் பக்தியாகிய சாதனங்கள், திருவடி நிழலில் இருத்திப் பேரின்பப் பேற்றைப் பெறச் செய்யும். ஆதலின், திருவடி வழிபாடு, எம்மதமும் சம்மதிக்கும் இன்பநடையுடையது. இந்நுட்பம் ஓர்ந்து,

    • ‘மாயை தனையுதறி வல்வினையைச் சுட்டுமலம்
    • சாய அமுக்கியருள் தானெடுத்து நேயத்தால்
    • ஆநந்த வாரிதியில் ஆன்மாவைத் தானழுத்தல்
    • தானெந்தை யார்பாதந் தான்’

– என ஓதுகின்றது உன்மை விளக்க நூல்.

வேதம் கணபதியின் நாதம். ஆகமங்கள், அப்பெருமானை ஆராதிக்க உரைத்த அருள்முறைகள். உபநிடதங்கள் விக்கிநேசர் உயிர்ப்பு. ஓங்காரம் அவர் திருமேனி. அகத்தும் புறத்தும் வாழ வழி கற்பிக்கும் அந்த வரத கணபதியின் அருளாக்கத்தை, விரித்து இந்த அருள் நூல் விளம்புகின்றது.

உருவிற் சிறியது; எனினும், பொருள் நுட்பத்திற் பெரிய இந்நூலிற் பிரவேசித்து, சிற்றறிவிற்குத் தோன்றிய அளவில் உதித்த இச்சிற்றுரையை, சதுர கணபதியின் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

சாந்தி

மலைமடந்தை அருள் பாலா!
மதமிகுந்திழி கபோலா!
அலகில் அன்பர் பணி காலா!
அருள் சுரந்திடு விசாலா!
இலகுகின்ற பணிமார்பா!
இனிய மந்த்ர சொரூபா!
பொலிபெருங் கருணையாளா!
இனிய விநாயக எம்மானே!

இன்பமயமான நின்னருளால் ‘வாழ்க இந்த மந்திர அருள்நூல்!’ என்று வரத கணபதியை வாயாரப் பாடி, மனமார எண்ணிக் கைகுவித்துக் கும்பிடுவம் நாம்!

விநாகர் அகவல் விரிவுரைநிமலன் திருவருள் உதவிய அளவில் நிறைவு பெறுகிறது.

ஓம்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.